Otwórz menu główne

Józef Feliks Ostaszewski

racjonalizator górnictwa naftowego

Józef Ostaszewski (ur. 17 października 1904 w Klimkówce, zm. 19 grudnia 1989 w Krośnie) inżynier, naukowiec, jeden z czołowych polskich specjalistów w zakresie automatyki wydobycia ropy naftowej.

Józef Ostaszewski
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 października 1904
Klimkówka
Data i miejsce śmierci 19 grudnia 1989
Krosno
docent inż. nauk technicznych
Alma Mater Politechnika Lwowska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Brązowy Medal „Zasłużonym na Polu Chwały” Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
Józef Ostaszewski - karykatura

ŻyciorysEdytuj

Urodził się 17 października 1904 jako syn Stanisława Ostaszewskiego i Anieli z Sękowskich, właścicieli majątku ziemskiego w Klimkówce.

W trakcie studiów był działaczem Stowarzyszenia Młodzieży Katolickiej "Odrodzenie" na Politechnice Lwowskiej.[1]

W 1939 wziął udział w kampanii wrześniowej w 10-tej Brygadzie Kawalerii.

Po II wojnie światowej był współtwórcą Instytutu Naftowego w Krośnie i docentem w tym Instytucie. Był autorem książek z zakresu mechaniki i automatyki górnictwa naftowego, wynalazcą i racjonalizatorem, twórcą prac konstrukcyjnych i przyrządów pomiarowych dla przemysłu naftowego. Był honorowym członkiem Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego (należącego do Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT), członkiem Rady Naukowej Instytutu Naftowego i członkiem sekcji naukowej Polskiej Akademii Nauk "Gospodarka złożami i eksploatacja złóż naftowych".[2]

Był kawalerem Orderu Odrodzenia Polski (1972[3]).

Ożeniony był z Marią ze Skibniewskich.

Zmarł 19 grudnia 1989 w Krośnie. Został pochowany w Klimkówce.[4]

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Konstanty Turowski: Historia stowarzyszenia katolickiej młodzieży akademickiej "Odrodzenie". Warszawa: Ośrodek Dokumentacji i Studiów Społecznych,, 1987. ISBN 83-00-00414-9.
  2. W Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego im. Ignacego Łukasiewicza znajdują się prototypy jego urządzeń do wydobycia ropy naftowej (zob.https://bobrka.pl)
  3. SITPNiG - Stowarzyszenie Naukowo-Techniczne Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego: (pol.). [dostęp 2010-08-15].
  4. Papiery osobiste Józefa Ostaszewskiego w: Inwentarz rękopisów Biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu. T. 17. Wrocław: 2000, s. 137-140. ISBN 83-7095-044-2.

BibliografiaEdytuj

  • Słownik Biograficzny Techników Polskich. T. 21. Warszawa: Muzeum Techniki, 2010, s. 118. ISBN 83-85001-32-8.
  • Informator Nauki Polskiej. Warszawa: 1969, s. 215 i 485 (Ostaszewski Józef, doc. mgr. inż., Krosno, Szkolna 2).
  • Stefan Swieżawski: Wielki przełom: 1907-1945. Lublin: KUL, 1989. ISBN 978-83-228-0151-2.
  • Andrzej Kwilecki: Załuscy w Iwoniczu. Kórnik: Biblioteka Kórnicka PAN, 1993, s. 261. ISBN 83-85213-15-5.
  • "Doc. Józef Ostaszewski - 20 rocznica śmierci", w: Wiek Nafty, Nr 4, 2009 r.
  • "Doc. Inż Józef Ostaszewski (1904-1989)", w: Wiek Nafty Nr 4, 1999 r.
  • "Józef Ostaszewski (1904-1989)", w: Nafta, Nr 1-3, 1990 r.
  • Aleksander Puchowicz, Z naftą przez pokolenia, wyd. Oddział Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego w Płocku, Płock 2004, str. 61 na stronie http://www.orlen.pl
  • Jan Łukasiak: Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego. Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 2000, s. 41. ISBN 978-83-87103-70-5.

Linki zewnętrzneEdytuj