Otwórz menu główne

Józef Kapciuk (ur. 24 listopada 1891, zm. ?) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Józef Kapciuk
Ilustracja
pułkownik dyplomowany artylerii pułkownik dyplomowany artylerii
Data urodzenia 24 listopada 1891
Data śmierci ?
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Artylerii Ciężkiej Legionów
17 Pułk Artylerii Polowej
7 Pułk Artylerii Lekkiej
Dowództwo Broni Pancernych
III Dywizjon Pociągów Pancernych
Stanowiska dowódca dywizjonu,
dowódca pułku,
dowódca broni pancernych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi
Odznaka dyplomowanych oficerów Sztabu Generalnego II Rzeczypospolitej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Ukończył II Gimnazjum w Wilnie[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 1 czerwca 1919 został dowódcą II dywizjonu 2 pułku artylerii ciężkiej Legionów[2] (z tej jednostki w 1921 powstał 10 pułk artylerii ciężkiej. Został awansowany do stopnia majora. W 1923 służył w 17 pułku artylerii polowej w garnizonie Gniezno (wówczas urodził mu się syn)[3]. Z dniem 1 listopada 1925 roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza kursu 1925/27. 28 października 1927 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego. 23 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii[4]. 21 stycznia 1930 roku został przeniesiony do 7 pułku artylerii lekkiej w Częstochowie na stanowisko dowódcy pułku[5]. 17 grudnia 1933 roku został awansowany na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[6]. Obowiązki dowódcy pułku pełnił do kwietnia 1937 roku. Został I zastępcą dowódcy broni pancernych. Był w składzie czasopisma „Przegląd Wojsk Pancernych”, wydawanego od 1938.

Od 1 września 1939 roku pełnił służbę w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego na stanowisku naczelnego dowódcy broni pancernych[7]. 14 września, z polecenia Naczelnego Wodza, wyjechał z Włodzimierza Wołyńskiego do Lwowa z zadaniem organizowania kolumn samochodowych dla Frontu Południowego. Od 15 września zajmował się ściąganiem oddziałów i służb broni pancernych na przedmoście rumuńskie. 17 września był ze swoim sztabem w Kosowie. Następnego dnia przekroczył granicę z Rumunią[8].

Po kapitulacji Polski przedostał się na Zachód i wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Został dowódcą III dywizjonu pociągów pancernych, wyposażonego w pociągi pancerne: „B”, „M” i „H”.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Absolwenci II Wileńskiego Gimnazjum w 1910 r.
  2. 10 Pułk Artylerii Ciężkiej w Przemyślu. Przemyśl: 24 kwietnia 1928, s. 6.
  3. Z urzędu stanu cywilnego. Urodzenia. „Lech”, s. 3, Nr 266 z 22 listopada 1923. 
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 20.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 21 stycznia 1930 roku, s. 8.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 18 grudnia 1933 roku, s. 301.
  7. Szubański 1989 ↓, s. 59, 125, 293.
  8. Szubański 1989 ↓, s. 251.
  9. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410

BibliografiaEdytuj