Otwórz menu główne

Język wschodnioormiański (orm. arewelahajeren – Արևելահայերեն albo Wschodni aszcharhabar orm.: Արևելյան աշխարհաբար) – jedna z dwóch gałęzi współczesnego języka ormiańskiego, którym posługują się Ormianie w Republice Armenii i Republice Górskiego Karabachu, oraz Ormianie zamieszkujący w Iranie. Powstał na początku XIX wieku na podstawie ormiańskiego dialektu perskich Ormian.

Spis treści

MorfologiaEdytuj

Rzeczownik ormiański wykazuje kategorie: określoności, liczby i przypadka. Nie zna kategorii rodzaju.

W języku wschodnioormiańskim jest siedem przypadków:

  • mianownik – ուղղական
  • dopełniacz – սեռական
  • celownik – տրական
  • biernik – հայցական
  • narzędnik – գործիական
  • miejscownik – ներգոյական

Biernik nie ma w języku polskim odpowiednika, odpowiada na pytanie „skąd?”.

Czasownik w języku ormiańskim wykazuje kategorie: czasu, strony, trybu, liczby, osoby. Formą „słownikową” jest bezokolicznik zakończony na -el –ել lub -al –ալ.

Transliteracja i transkrypcja alfabetu ormiańskiegoEdytuj

Sposób zapisu ormiańskich imion i nazwisk reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 maja 2005 roku w sprawie sposobu transliteracji imion i nazwisk osób należących do mniejszości narodowych i etnicznych zapisanych w alfabecie innym niż alfabet łaciński[1].

Sposób transkrypcji i transliteracji nazw geograficznych i jednostek administracyjnych Republiki Armenii podany jest w opracowaniu „Nazewnictwo geograficzne świata” wydanym w 2005 roku przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii[2].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Pisowicz A.: Gramatyka ormiańska (Grabar – Aszcharabar), Kraków 2001
  • Pisowicz A. / Sedojan Sz. / Ter-Grigorian N.: Mały słownik ormiańsko-polski, polsko-ormiański, Kraków 2006
  • Heruni P.: Ormianie i starożytna Armenia, Erywań 2006