Jan Barchwitz

Jan Stanisław Barchwitz vel Barchwic (zm. 1950 we Wrocławiu) – polski inżynier i działacz społeczny.

Jan Barchwitz
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Jan Stanisław Barchwitz vel Barchwic
Data i miejsce śmierci 1950
Wrocław
Zawód, zajęcie inżynier, działacz społeczny

ŻyciorysEdytuj

Ukończył Instytut Technologiczny w Petersburgu. W 1906 współorganizator Koła Polskiej Macierzy Szkolnej w Petersbugu, członek jej zarządu (1909–1910 i 1913–1914)[1]. W l. 1906-1914 sekretarz Zarządu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół Polski” w Petersburgu[2]. Po wybuchu I wojny światowej współorganizator, a następnie od 1 września 1914 Sekretarz Komitetu Głównego Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny[3]. Po rewolucji lutowej od 5 marca 1917 członek Komitetu Wykonawczego Polskiego Komitetu Demokratycznego w Piotrogrodzie[4], organizacji opowiadającej się za niepodległością Polski i reprezentującej sprawę polską przed rosyjskim Rządem Tymczasowym[5].

Po powrocie do kraju osiadł w Wilnie. Członek Komitetu Odbudowy Uniwersytetu Wileńskiego[6]. Sekretarz Komitetu Obrony Wilna (1919). W marcu 1920 był zastępcą szefa Ekspozytury Wileńskiej Straży Kresowej[7]. Związany z ruchem mesjanistycznym, publikował teksty w czasopiśmie „Wiedza i Przyroda”. Był także działaczem harcerskim, opublikował tekst Ideologia Harcerstwa Polskiego a starsze społeczeństwo (Wilno 1922). W latach 1930. pracował w Izbie Przemysłowo-Handlowej w Wilnie jako kierownik sekretariatu gospodarczego[8].

Zmarł najprawdopodobniej we Wrocławiu w 1950 r., gdzie został pochowany.

PrzypisyEdytuj

  1. Sprawozdanie Rady Nadzorczej Polskiej Macierzy Szkolnej w Petersburgu za rok 1910/11, „Dziennik Petersburski” nr 485, s. 2–3; Polska Macierz Szkolna” w Piotrogrodzie VII., 1913/14, [Piotrogród] 1914, s. 1–25.
  2. Kalendarz na rok przestępny 1908 wydany staraniem Katolickiego Towarzystwa Dobroczynności przy kościele św. Katarzyny w Petersburgu, Petersburg 1907, s. 152.
  3. Dariusz Tarasiuk, Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, strona internetowa Polski Petersburg.
  4. Polacy w Rosji, Polski Komitet Demokratyczny, „Ojczyzna i Postęp” nr 34 z 29 kwietnia 1917, s. 77.
  5. Dariusz Tarasiuk, Polski Komitet Demokratyczny w Piotrogrodzie, strona internetowa Polski Petersburg.
  6. Magdalena Gawrońska-Garstka, Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie. Uczelnia ziem północno-wschodnich Drugiej Rzeczypospolitej (1919-1939) w świetle źródeł, Poznań 2016, s. 24.
  7. Joanna Gierowska-Kałłaur, Straż Kresowa wobec kwestii białoruskiej. Deklaracje i praktyka, „Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej” 44, 2009, s. 47.
  8. Księga Adresowa Wilna, Rocznik 34 z 1939, [Wilno] s. 77.