Otwórz menu główne

Jan Branicki

Oficer Wojska Polskiego

Jan Branicki (ur. 11 grudnia 1878[1] w Wilnie, zm. 2 czerwca 1941 w Warszawie) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego.

Jan Branicki
tytularny generał brygady tytularny generał brygady
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1878
Wilno
Data i miejsce śmierci 2 czerwca 1941
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1899-1928
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Pułk Strzelców Podhalańskich
14 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca pułku piechoty
dowódca piechoty dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941)

ŻyciorysEdytuj

5 listopada 1899 roku wstąpił do Armii Imperium Rosyjskiego. 14 kwietnia 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do dyspozycji dowódcy Okręgu Generalnego „Lublin”[2]. 8 lipca 1920 roku został przydzielony do V Lubelskiego batalionu etapowego na stanowisko dowódcy[3]. 20 sierpnia 1920 objął dowództwo nad 46 pułkiem Strzelców Kresowych, który po bitwie pod Radzyminem został „czasowo rozwiązany” i skierowany do odwodu, do Twierdzy Brzeskiej. We wrześniu i październiku 1920 dowodzony przez niego oddział zrehabilitował się w walkach z bolszewikami w związku z czym ówczesny Minister Spraw Wojskowych, generał porucznik Kazimierz Sosnkowski anulował rozkaz o czasowym rozwiązaniu jednostki. 1 października 1921, 46 pułk Strzelców Kresowych został przemianowany na 5 pułk strzelców podhalańskich[4].

3 maja 1922 Jan Branicki został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy 5 psp w Przemyślu. 31 marca 1924 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 23. lokatą w korpusie oficerów piechoty i został zatwierdzony na stanowisku dowódcy pułku.

19 marca 1927 został wyznaczony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 14 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Poznaniu[5]. Z dniem 30 kwietnia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[6]. Zamieszkał w Przemyślu[7]. W 1932 jako tytularny generał brygady bezskutecznie zabiegał o posadę cywilną w WP. Zmarł 2 czerwca 1941 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Czerniakowskim.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 322. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 86. W Roczniku Oficerskim 1928, s. 882, jako datę urodzenia podano 24 grudnia 1877 roku.
  2. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 24 kwietnia 1920 roku, poz. 467, 472. Piotr Stawecki, Słownik biograficzny ..., s. 86 błędnie podał, że Jan Branicki został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 21 marca 1920 roku.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920 roku, s. 623.
  4. Wojciech Moś, 5 Pułk Strzelców Podhalańskich. Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej, Biblioteka Historyczna Sztabu Generalnego WP, Pruszków 1996, s. 10-12.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 10 z 19 marca 1927 roku, s. 94.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 28 stycznia 1928 roku, s. 21.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 882.
  8. Dekret Wodza Naczelnego L. 3134 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 9)

BibliografiaEdytuj