Jan Teraszkiewicz

Jan Teraszkiewicz (ur. 5 maja 1793 w Księżpolu, zm. 1 marca 1863[1] w Chełmie) – duchowny greckokatolicki.

Jan Teraszkiewicz
Ilustracja
Kraj działania Królestwo Polskie (Cesarstwo Rosyjskie)
Data i miejsce urodzenia 5 maja 1793
Księżpol
Data i miejsce śmierci 1 marca 1863
Chełm
tytularny unicki biskup bełski, sufragan chełmski
Okres sprawowania 1841–1863
biskup administrator unickiej diecezji chełmskiej
Okres sprawowania 1851–1863
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół unicki (greckokatolicki) (unia brzeska)
Prezbiterat 1825
Sakra biskupia 21 maja 1843
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 maja 1843
Konsekrator Filip Felicjan Szumborski
Współkonsekratorzy Walenty Maciej Tomaszewski
Paweł Straszyński

ŻyciorysEdytuj

Do 1809 kształcił się w gimnazjum w Zamościu, po czym przeniósł się do Przemyśla, gdzie w 1811 ukończył gimnazjum. W 1817 ukończył studia na Wydziałach: Teologicznym i Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego[2]. Od 1819 wykładowca greckokatolickiego seminarium diecezjalnego w Chełmie. Święcenia kapłańskie uzyskał w 1825, zostając jednocześnie wicerektorem seminarium. W 1832 został rektorem seminarium[2]. Prałat kustosz katedry chełmskiej (1837)[3].

Mianowany biskupem sufraganem eparchii chełmskiej (15 września 1841), zachowując urząd rektora seminarium do 1851[4], konsekrowany na biskupa 21 maja 1843. Lojalny wobec władz carskich. Po śmierci biskupa Szumborskiego (1851) administrator eparchii chełmskiej[5].

Pochowany na cmentarzu unickim (obecnie rzymskokatolickim) w Księżpolu[6].

 
Nagrobek Jana Teraszkiewicza w Księżpolu

PrzypisyEdytuj

  1. Kossowski 1938 ↓, s. 15.
  2. a b Kossowski 1938 ↓, s. 4.
  3. Kossowski 1938 ↓, s. 5.
  4. Andrzej Gil. Utracona szansa. Unici diecezji chełmskiej wobec rosyjskiego, polskiego i ukraińskiego ruchu narodowego (1815-1875). „Radzyński Rocznik Humanistyczny”. 12, s. 104, 106, 2014. Radzyń Podlaski: Radzyńskie Stowarzyszenie Inicjatyw Lokalnych. ISSN 1643-4374. 
  5. Kossowski 1938 ↓, s. 9.
  6. D. Kawałko, Cmentarze województwa zamojskiego, Państwowa Służba Ochrony Zabytków, Zamość 1994, s. 115.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj