Otwórz menu główne

Jeanne Dielman, Bulwar Handlowy, 1080 Bruksela

film z 1975 roku w reżyserii Chantal Akerman

Jeanne Dielman, Bulwar Handlowy, 1080 Bruksela (fr. Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles) – belgijski dramat filmowy z 1975 roku w reżyserii i według scenariusza Chantal Akerman. Tematem filmu są trzy dni z życia gospodyni domowej Jeanne Dielman (Delphine Seyrig), samotnie wychowującej nastoletniego syna Sylvaina (Jean Decorte) i poświęcającej czas codziennej, monotonnej krzątaninie. Dielman, będąc przykładną gospodynią, zarazem podczas nieobecności syna codziennie świadczy usługi seksualne. Wraz z upływem czasu kobieta jednak zdaje sobie sprawę, iż jej życie staje się nieznośne, i po przyjęciu kolejnego klienta morduje go z wyrachowaniem.

Jeanne Dielman, Bulwar Handlowy, 1080 Bruksela
Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles
Gatunek dramat
Rok produkcji 1975
Data premiery 14 maja 1975
Kraj produkcji  Belgia
Język francuski
Czas trwania 201 min
Reżyseria Chantal Akerman
Scenariusz Chantal Akerman
Główne role Delphine Seyrig
Jan Decorte
Zdjęcia Babette Mangolte
Scenografia Philippe Graff
Montaż Patricia Canino

Akerman, realizując swoje opus magnum, wzorowała się pod względem stylu filmowego zarówno na ascetycznej twórczości Roberta Bressona, jak i na zdystansowanych względem postaci dziełach Michelangela Antonioniego. Film pozbawiony jest zbliżeń i detali, kamera – ustawiona na wprost postaci, a czas akcji – wydłużony tak, aby ukazać najbardziej drobiazgowe czynności wykonywane przez Dielman. Toteż Jeanne Dielman, jak zauważa Rafał Syska, wymusza na widzu uważne śledzenie wydarzeń, jednocześnie pozwalając bliżej się zidentyfikować z postacią gospodyni[1].

Jeanne Dielman z miejsca została ogłoszona arcydziełem kinematografii[2][3]. Marsha Kinder nazwała dzieło Akerman „jednym z najlepszych filmów wykonanych przez kobietę”[3], który proponuje „radykalnie feministyczne spojrzenie wzbogacające nasz sposób widzenia świata”[3]. R. Patrick Kinsman umieścił Jeanne Dielman wśród sztandarowych dzieł „kontr-kina”. Film Akerman, jakkolwiek zachował naturalizm w przedstawieniu działań głównej bohaterki, miał bowiem wymowę polityczną, gdyż ukazywał narastającą frustrację bohaterki sprowadzonej do dwóch ról – gospodyni oraz prostytutki[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Syska 2014 ↓, s. 110-111.
  2. Syska 2014 ↓, s. 109.
  3. a b c Kinder 1977 ↓, s. 2.
  4. Kinsman 2007 ↓, s. 218.

BibliografiaEdytuj

  • Marsha Kinder, Reflections on "Jeanne Dielman", „Film Quarterly”, 30 (4), 1977, s. 2-8.
  • R. Patrick Kinsman, She’s Come Undone: Chantal Akerman’s Jeanne Dielman, 23 Quai du Commerce, 1080 Bruxelles (1975) and Countercinema, „Quarterly Review of Film and Video”, 24, 2007, s. 217–224.
  • Rafał Syska, Filmowy neomodernizm, Kraków: Wydawnictwo Avalon, 2014.

Linki zewnętrzneEdytuj