Jingshan Faqin

Jingshan Faqin (ur. 714, zm. 792; chiń. 徑山法欽 pinyin Jìngshān Fǎqīn; kor. 경산법흠 Kyŏngsan Pŏphŭm / +Kyǒngsan Tohŭm; jap. Keizan Hōkin / +Keizan Dōkin; wiet. Kính Sơn Pháp Khâm / +Kính Sơn Đạo Khâm) – chiński mistrz chan ze szkoły niutou znany także jako +Jinghshan Daoqin (徑山道欽) i Jingshan Yuanming (?).

Jingshan Faqin 徑山法欽
Data urodzenia 714
Data śmierci 792
Szkoła niutou
Linia przekazu
Dharmy zen
Niutou Farong
Nauczyciel Helin Xuansu
Następca Niaoke Daolin
Zakon chan
Honorowy tytuł lub imię pośmiertne Narodowy Nauczyciel (Guoshi)

ŻyciorysEdytuj

Początkowo był konfucjanistą, ale w wieku 28 lat spotkał mistrza chan Helina Xuansu i został jego uczniem. Przez krótki czas praktykował także u Mazu Daoyi. Później przebywał w Yuhang, gdzie wybudował klasztor na górze Jing.

Pewnego dnia wielki książę powiedział mistrzowi, że myśli o opuszczeniu domu (na modłę bezdomnych mnichów buddyjskich). Mistrz Jingshan krzyknął Co?! Aby opuścić dom trzeba być w pełni rozwiniętym człowiekiem. To nie jest coś, czego powinni się podejmować generałowie i premierzy!

Jego najbardziej znanymi uczniami byli Niaoke Daolin i Tianhuang Daowu, który jednak ostatecznie został następcą Dharmy Shitou Xiqiana.

Był jednym z ostatnich mistrzów tej zupełnie odrębnej szkoły chan. Otrzymał tytuł Narodowego Nauczyciela.

Faqin, który był prawdopodobnie nauczycielem Longana Ruhaia i Xitanga Zhizanga, podejmował wysiłki aby pogodzić linie przekazu Yuquana Shenxiu i Dajiana Huinenga. Zapewne też dlatego uczeń Faqina - Fahai - spisał nauki mistrza Huinenga w Sutrze Szóstego Patriarchy Huinenga.

Linia przekazu DharmyEdytuj

Niutou Faronga tradycyjnie uważa się za ucznia Czwartego Patriarchy Dayi Daoxina, jednak żadne dane biograficzne tego nie potwierdzają. Była to więc raczej całkowicie samodzielna szkoła chan.

Pierwsza liczba oznacza ilość pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza ilość pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.

  1. Zasygnalizowano tutaj tylko to, że obaj spotkali się. Bo Juyi – wysoki urzędnik – był świeckim buddystą i zetknął się wieloma mistrzami chan, u których pobierał nauki. Jednak zasadniczo był uczniem i przyjacielem mistrza Foguanga Rumana

BibliografiaEdytuj

  • Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: A History. India and China. Macmillan Publishing Company. Nowy Jork, 1990. ​ISBN 0-02-908220-X
  • John C.H. Wu. The Golden Age of Zen. Image Books/Doubleday. Nowy Jork, 1996 ​ISBN 0-385-47993-X