Julia Molińska-Woykowska

polska publicystka i pisarka

Julia Molińska-Woykowska (ur. 12 marca 1816 w Bninie, zm. 9 sierpnia 1851 we Wrocławiu) – polska publicystka, poetka, pisarka literatury dla dzieci, autorka podręczników dla dzieci oraz powiastek o charakterze moralizatorskim.

ŻyciorysEdytuj

Pracowała jako guwernantka. W 1839 zamieszkała w Poznaniu. W 1840 otworzyła w Poznaniu pensję dla dziewcząt, lecz władze pruskie zakład zamknęły. Od 1840 publikowała w Tygodniku Literackim na tematy filozoficzne, społeczne, estetyczne oraz literackie. Około 1841 poślubiła Antoniego Woykowskiego, z którym współpracowała przy redakcji Tygodnika Literackiego. Jest autorką m.in. Piosnek dla ludu wiejskiego (1843) i Z Kudowy (1850). W 1848 udała się do Berlina, gdzie wraz z Bettiną von Arnim zabiegała o uwolnienie polskich powstańców. W latach 1849-1850 prowadziła z mężem księgarnię i drukarnię. Po jego śmierci wyjechała do Wrocławia. Była zwolenniczką upolitycznienia literatury oraz reprezentowała wybrane idee Huguesa-Félicité'a-Roberta de Lamennaisa, Julesa Micheleta, Pierre'a-Josepha Proudhona i Adama Mickiewicza[1].

TwórczośćEdytuj

  • Piosnki dla ludu wiejskiego (1843)
  • Mały Tadzio. Elementarzyk dla grzecznych chłopczyków (1844)
  • Marynia mała. Elementarzyk dla dziewcząt polskich (1844)
  • Dzieje polskie od Leszka aż do śmierci królowej Jadwigi opisane (1845)
  • Dwie książki, które stary Wojciech na jarmarku w miasteczku kupił (1846)
  • O poćciwym Janku i dobrej Marysi (1846)
  • Dzieje naszej świętej ojczyzny Polski ukochanej (1850)
  • Z Kudowy (1850)

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj