Otwórz menu główne

Juliusz Ostoja-Zagórski (ur. 1 stycznia 1878 w Szyszygórach, zm. 23 czerwca 1919 w Gdańsku) – major kawalerii Legionów i Wojska Polskiego.

Juliusz Ostoja-Zagórski
Juliusz Zagórski
Ilustracja
Rtm. Juliusz Ostoja-Zagórski (1916)
major kawalerii major kawalerii
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1878
Szyszygóry
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1919
Gdańsk
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier,
Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie,
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 5 Szwadron Kawalerii,
III Dywizjon Kawalerii,
1 Pułk Ułanów,
2 Pułk Ułanów
Stanowiska dowódca szwadronu,
dowódca dywizjonu,
dowódca pułku
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Krzyż Zasługi Wojskowej

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w Szyszygórach pod Żytomierzem. Był synem Jana Zagórskiego (powstaniec styczniowy, wywieziony na Syberię, z której zbiegł do Francji) i Anny (dama dworu Romanowów, córka generała Kozłowa). Jego bratem był Włodzimierz Zagórski (1882–1927).

Juliusz Ostoja-Zagórski został oficerem c. i k. armii w stopniu podporucznika. Po przeniesieniu do rezerwy na skutek zwolnienia dyscyplinarnego przebywał w Stanach Zjednoczonych pracując jako agent firmy żeglugi transoceanicznej Hamburg - America Line. Podczas I wojny światowej przybył na obszary polskie i w maju 1915 wstąpił do Legionów Polskich. 24 czerwca 1915 w stopniu porucznika kawalerii został dowódcą 5 Szwadronu Kawalerii[1]. We wrześniu 1915 awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii. Po połączeniu z 17 października 1915 jednostek 5 i 6 szwadronu kawalerii w III dywizjon kawalerii (podporządkowany III Brygadzie Legionów Polskich), został jego dowódcą[2][3]. Po połączeniu II i III Dywizjonu Kawalerii 8 grudnia 1915 w 2 pułk ułanów, został mianowany jego dowódcą[4][5] Następnie był dowódcą 1 pułku ułanów od 1 stycznia 1916 do 25 września 1917. Z dniem 1 stycznia 1917 mianowany majorem kawalerii. Wskutek samowolnego oddalenia się ze stanowiska został zwolniony ze stanowiska.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego pod koniec 1918. Poniósł śmierć 23 czerwca 1919 w Gdańsku. Został pochowany w tym mieście.

Odznaczenia i orderyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wiktor Mondalski: Ostojacy. Lwów: nakł. Księgarni Gubrynowicza i Syna, 1916, s. 24.
  2. Wiesława Milewska, Janusz Tadeusz Nowak, Maria Zientara: Legiony Polskie 1914–1918. Kraków: Wydawnictwa Księgarni Akademickiej nr 54, 1998, s. 120. ISBN 83-7188-228-9.
  3. Wiktor Mondalski: Ostojacy. Lwów: nakł. Księgarni Gubrynowicza i Syna, 1916, s. 34.
  4. Janusz Tadeusz Nowak: Szlak Bojowy Legionów Polskich. Kraków: Wydawnictwo M, 2014, s. 25. ISBN 978-83-7595-857-7.
  5. Adam Mniszek, Klemens Rudnicki: Zarys historji wojennej 2-go Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 17.
  6. Z kraju i z poza kraju. „Kurier Warszawski”, s. 2, Nr 234 z 24 sierpnia 1916. 
  7. Kronika. Odznaczenia w c. i k armii. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 102 z 5 maja 1917. 

BibliografiaEdytuj