Otwórz menu główne

Junkers A 20 - niemiecki, jednosilnikowy samolot wielozadaniowy, produkowany w zakładach Junkersa od 1923 roku.

Junkers A 20
Pocztowy Junkers A 20 w służbie Lufthansy (1931)
Pocztowy Junkers A 20 w służbie Lufthansy (1931)
Dane podstawowe
Państwo  Rzesza Niemiecka
Producent Junkers
Typ Samolot wielozadaniowy
Załoga 2 osoby (pilot + pasażer)
Historia
Data oblotu 6 kwietnia 1923
Lata produkcji 1924
Egzemplarze 43
Dane techniczne
Napęd Daimler IIIa 6-cylindrowy rzędowy
Moc 118 kW (160 KM)
Wymiary
Rozpiętość 15,34 m
Długość 8,3 m
Wysokość 2,95 m
Powierzchnia nośna 28,2 m²
Masa
Własna 940 kg
Startowa 1 500 kg
Osiągi
Prędkość maks. 170 km/h
Prędkość przelotowa 150 km/h
Prędkość wznoszenia 3,7 m/s
Pułap 3,5 tys. m
Dane operacyjne
Użytkownicy
Niemcy
Rzuty
Rzuty samolotu

Samolot powstał na bazie wodnosamolotu J 11. Pierwszy lot odbył się 6 kwietnia 1923 roku. Prototypowy egzemplarz posiadał jeszcze pływaki i nieco mniejszą rozpiętość skrzydeł niż egzemplarze seryjne. Produkcja natomiast rozpoczęła się w 1924 roku. W niemieckich zakładach Junkersa zbudowano 43 maszyny, które używano do przewożenia poczty, ale także jako samoloty szkoleniowe, kurierskie, sportowe, czy testowe. Kursowały na nocnej linii pocztowej Berlin - Warnemünde - Sztokholm.

Model ten był dwumiejscowym dolnopłatem z otwartą kabiną i nieskomplikowaną konstrukcją. Montowano w nim silniki Daimler DIIIa o mocy 118 kW lub BMW IIIa (136 kW). Gdy dysponowano nowymi silnikami, to model A 20 przerabiano na wersję A 25, a potem A 35. Wykorzystywano także silniki własnej konstrukcji Junkers L2, L5, czy kolejne produkcji BMW: BMW IV.

Wyrabiano je także w szwedzkiej filii Junkersa w Limhamn - dzielnicy Malmö oraz na licencji w Rosji Radzieckiej. Samoloty pochodzące ze Szwecji nosiły oznaczenie „R02” a te z Rosji „Ju 20”. Dlatego też często opisuje się te modele łącznie jako wersja A 20 / A 35. Część egzemplarzy trafiło za granicę do Chile, Chin, Finlandii, Austrii, Hiszpanii, Turcji, Węgier, ZSRR a nawet Jemenu, czy Persji i było przerabianych do celów wojskowych (jako samoloty obserwacyjne czy rozpoznawcze). Te kierowane do Turcji wyposażano w karabin maszynowy i luk bombowy o niewielkiej ładowności.

Na produkcję maszyn w szwedzkiej filii zdecydowano się w celu obejścia zakazu wytwarzania samolotów wojskowych nałożonego na Niemcy mocą traktatu wersalskiego. Na zlecenie Junkersa bracia Adrian i Carl Florman założyli w 1925 spółkę „Aktie Bolaget Flygindustri”. Rozpoczęcie montażu w Szwecji dawało Junkersowi wiele korzyści. Dzięki temu mógł - mimo wersalskiego zakazu - realizować zamówienia wojskowe, a produkcja pozostawała poza kontrolą dawnych aliantów. Wykorzystywał także umiejętności szwedzkich robotników i kontakty handlowe tamtejszych przedsiębiorców.[1]

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj