Otwórz menu główne

Karol Dubicz-Penther (ur. 2 czerwca 1892 w Żyrardowie, zm. 15 stycznia 1945 w Lizbonie) – polski dyplomata, major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.

Karol Dubicz-Penther
Ilustracja
major dyplomowany kawalerii major dyplomowany kawalerii
Data i miejsce urodzenia 2 czerwca 1892
Żyrardów, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci 15 stycznia 1945
Lizbona, Portugalia
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Wielki Orderu Chrystusa

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Filozofii i Wydziale Medycyny Uniwersytetu Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W październiku 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 2 pułku ułanów. 2 września 1916 roku został mianowany chorążym kawalerii[1].

Od 8 listopada 1918 w Wojsku Polskim. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 134. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk Szwoleżerów Rokitniańskich[2].

1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów kawalerii[3]. Pełnił służbę w Wydziale Wojskowym przy Komisarzu Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku (kierownik Ekspozytury Nr 7 Oddziału II SG), pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku szwoleżerów[4][5]. Z dniem 2 listopada 1926 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1926–1928. Z dniem 31 sierpnia 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy[6]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku czas pozostawania w stanie nieczynnym został mu przedłużony o kolejne trzy miesiące[7]. Z dniem 31 grudnia 1930 roku został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 2 pułku szwoleżerów w Starogardzie Gdańskim[8].

Pozostając w stanie nieczynnym przeszedł do służby dyplomatycznej. Od 1 września 1928 roku był prowizorycznym sekretarzem poselstwa II klasy w Poselstwie RP w Teheranie. Od 1 listopada 1929 roku był zatrudniony w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym Ministerstwa Spraw Zagranicznych w charakterze prowizorycznego radcy ministerstwa w VI stopniu służbowym. 1 stycznia 1931 roku został radcą ministerstwa w VI stopniu służbowym, w tym samym departamencie. 1 listopada 1932 roku został mianowany radcą poselstwa II klasy w Ambasadzie RP w Ankarze[9]. 1 sierpnia 1934 roku awansował na stanowisko radcy ambasady. 1 lutego 1937 roku otrzymał nominację na posła nadzwyczajnego i ministra pełnomocnego w Poselstwie RP Lizbonie[10]. Placówką kierował do 31 sierpnia 1943 roku.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 45.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 161.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 736.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 597, 679, 1548.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 539, 600, 1361.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 375.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 409.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 2.
  9. Rocznik Służby Zagranicznej 1933 ↓, s. 25, 91, 189.
  10. Rocznik Służby Zagranicznej 1938 ↓, s. 123, 179, 243.
  11. Rocznik Służby Zagranicznej 1938 ↓, s. 179.
  12. a b c d Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 153.
  13. Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2015-09-27].

BibliografiaEdytuj

  • Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Dubicz-Penther Karol w: Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, ​ISBN 83-7066-569-1​ s. 93.
  • Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1933. Warszawa: Klub Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej, 1933.
  • Rocznik Służby Zagranicznej Rzeczypospolitej Polskiej według stanu na 1 kwietnia 1938. Warszawa: Stowarzyszenie „Samopomoc Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej”, 1938.