Kazimierz Doskoczyński

Oficer Wojska Polskiego

Kazimierz Doskoczyński (ur. 23 września 1922 w Jamnej na Huculszczyźnie, zm. 7 sierpnia 2000 w Warszawie[1]) – oficer Ludowego Wojska Polskiego, komendant rządowych ośrodków wypoczynkowych w Łańsku, Arłamowie, Trójcy i Mucznem.

Kazimierz Doskoczyński
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 23 września 1922
Jamna
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 2000
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1981
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie, Palemka MO.svg Milicja Obywatelska
Stanowiska komendant rządowych ośrodków wypoczynkowych w Łańsku, Arłamowie, Trójcy i Mucznem
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1943–1989)
„Hotel Rezydencja” w Arłamowie, dawniej główny budynek Ośrodka Wypoczynkowego Urzędu Rady Ministrów

ŻyciorysEdytuj

Urodził się w ubogiej rodzinie Józefa i Franciszki Doskoczyńskich. Ojciec był kamieniarzem, a matka praczką. Kazimierz Doskoczyński miał trójkę rodzeństwa (brata i dwie siostry). W 1926 osierocony przez ojca. Po ukończeniu kilku klas szkolnych podjął pracę. W 1943 związał się z Armią Ludową oraz radzieckim oddziałem partyzanckim Sidora Kowpaka. Od 1944 służył w Wojsku Polskim, brał udział "w walce z bandami i reakcyjnym podziemiem" od 13 maja 1944 do 31 grudnia 1947. Od 1949 w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego. W tym czasie skończył wieczorowe liceum, przyspieszoną Oficerską Szkołę Polityczno-Wychowawczą, a następnie Oficerską Szkołę Informacji Wojska Polskiego.

Od początku 1952 w ochronie Bolesława Bieruta. Już w lutym tego roku postrzelony w głowę, płuco i pachwinę przez schizofrenika, który próbował wedrzeć się do Belwederu i zażądać spotkania z Bierutem. Po rekonwalescencji został jako zaufany człowiek późniejszego premiera Piotra Jaroszewicza komendantem rządowego ośrodka wypoczynkowego w Łańsku, a następnie ośrodków w Arłamowie, Trójcy i Mucznem. Swoje rządy w górach rozpoczął od usuwania rolników i myśliwych z terenów ośrodka rządowego oraz ich grodzenia – nie tolerował bowiem osób postronnych na powierzonym sobie obszarze. Przez budowniczych i mieszkańców Doskoczyński został zapamiętany jako człowiek apodyktyczny, emocjonalny, często wulgarny i brutalny w obejściu, a zarazem hojny w obliczu dobrze wykonanej pracy. Lubił kontrolować, sprawdzać, był nieufny i podejrzliwy. Zwolennik porządku i dyscypliny, z usposobienia choleryk, miał doskonałą pamięć. Zapalony myśliwy, nie pozwalał na masowy odstrzał zwierzyny w podległych sobie kompleksach. Wbrew obiegowym opiniom, leżał mu na sercu los zwykłych ludzi. Pomógł np. w budowie szpitala w Ustrzykach Dolnych. Nigdy się nie ożenił, a bardzo rzadko widywano go w damskim towarzystwie (a i to wyłącznie na niwie służbowej).

Od 28 listopada 1956 był funkcjonariuszem Milicji Obywatelskiej. W 1975, wraz z przejęciem przez Urząd Rady Ministrów rejonu Mucznego oraz (od 1978) Wołosatego, spowodował usunięcie bacówek i likwidację wypasu owiec w Siankach, Beniowej, Sokolikach Górskich, Tarnawie, Dźwiniaczu Górnym oraz wspomnianym Wołosatem. W Tarnawie Niżnej i Wołosatem zorganizował hodowlę bukatów, które sprzedawał następnie do Niemiec i Francji.

Osobę pułkownika wiązano ze zmianą nazw miejscowości południowo-wschodniej Polsce w 1977. Szczególnie Muczne, przemianowane na Kazimierzowo, miało przejściowo posiadać nazwę urobioną od imienia pułkownika. W istocie są to jednak wyłącznie spekulacje, brak bowiem jest źródeł dokumentujących rolę pułkownika w procesie administracyjnym. Istnieją zresztą przypuszczenia, że przesłanką do nadania takiej nazwy miała być analogia między Kazimierzem Wielkim jako tym, który zastał Polskę drewnianą a zostawił murowaną a komendantem Doskoczyńskim jako budowniczym Arłamowa, Trójcy i Mucznego[2]. W latach 70. Doskoczyński był również szefem biura polowań Polskie Bory, organizującego w Polsce pobyt myśliwych z zachodniej Europy, którzy opłacali swój pobyt i możliwość odstrzału pożądanymi przez władze PRL dewizami.

Po upadku ekipy Gierka i Jaroszewicza, w połowie 1981 odwołany z zajmowanych stanowisk. Ostatni raz przybył w Bieszczady w 1999. Chory na cukrzycę, zmarł 7 sierpnia 2000 roku. Pochowany na wojskowych Powązkach (kwatera 28BII-4-27)[3].

Nie było od wojny bardziej kontrowersyjnej postaci. Wysiedlał, pozbawiał pracy, gnoił. Ale też gospodarzył: hodował, budował, chronił (czasem niszczył). I pomagał: finansowo, rzeczowo, w dostępie do najlepszych lekarzy, w znalezieniu posady. Satrapa, pieniacz, filantrop, gołębie serce. Bez mała przez dekadę niepodzielnie dzierżył władzę w Bieszczadach[4].

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze, www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
  2. Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2012, s. 224-225. ISBN 978-83-7576-154-2.
  3. Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze, www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2018-05-24] (pol.).
  4. ze wstępu rozdziału "Pan na Arłamowie" – Krzysztof Potaczała: Bieszczady w PRL-u. Olszanica: Wydawnictwo BOSZ, 2012, s. 243. ISBN 978-83-7576-154-2.

BibliografiaEdytuj