Kości długie

Kości długie (łac. ossa longa) – rodzaj kości, których długość znacznie przewyższa ich szerokość i grubość[1]. W ich budowie wyróżnia się trzon oraz dwie nasady (końce) – bliższą i dalszą. Powierzchnia kości zbudowana jest z istoty zbitej, przy czym wewnątrz trzonu znajduje się przestrzeń (jama szpikowa), wypełniona szpikiem kostnym, a nasady pod cienką powłoką istoty zbitej wnętrze mają wypełnione istotą gąbczastą[1][2]. Rozwój kości długich u człowieka (kostnienie na podłożu chrzęstnym) rozpoczyna się już w życiu płodowym, trwając jeszcze do 20–25 roku życia dzięki pozostałym w obu nasadach chrząstkom nasadowym, które umożliwiają wzrost kości na długość. Chrząstka nasadowa zaczyna zanikać ok. 15–17 roku życia (wcześniej u płci żeńskiej)[3]. Kości długie u człowieka występują przede wszystkim w kończynach, przykładami takich kości są obojczyk, kość ramienna, kość łokciowa, kość promieniowa, kość udowa, kość piszczelowa i kość strzałkowa[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b Bochenek i Reicher 2019 ↓, s. 189.
  2. Bochenek i Reicher 2019 ↓, s. 191.
  3. Bochenek i Reicher 2019 ↓, s. 199–202.
  4. Olgierd Narkiewicz, Janusz Moryś, Anatomia człowieka. Podręcznik dla studentów. Tom I, wyd. I, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2010, s. 25, ISBN 978-83-200-4106-4.

BibliografiaEdytuj

  • Adam Bochenek, Michał Reicher, Anatomia człowieka. Tom I. Anatomia ogólna. Kości, stawy i więzadła, mięśnie, wyd. XIII, Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2019, ISBN 978-83-200-4323-5.