Otwórz menu główne

Konstrukcja przysłupowa

Rycina do zwierciadła saskiego (1300) – robotnicy stawiający dom w konstrukcji słupowej
Dom przysłupowy w trakcie budowy, skansen w Sanoku

Konstrukcja przysłupowa (przysłup, niem. Umgebinde) – system konstrukcji uniezależniający ściany budynku od dachu opartego na zespole płatwi i słupów. Więźba dachowa może być oparta np. na ramach stolcowych.

Rozwiązanie charakterystyczne dla obszaru Łużyc, Czech, Moraw, Dolnego i Górnego Śląska w obszarze przygranicznym z Czechami, Małopolski[2] i Spisza na Słowacji. W Polsce spotykane w budownictwie wiejskim i małomiasteczkowym, najczęściej w południowo-zachodniej części kraju.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. „Rozmieszczenie budownictwa przysłupowego może sugerować pochodzenie osadników ze Śląska oraz Saksonii”, [w:] Franciszek Kotula. Pochodzenie domów przysłupowych w Rzeszowskiem. „Kwartalnik Historii Kultury Materialnej” R. V., nr 3/4, 1957, s. 557 (zob. Głuchoniemcy).
  2. Tomasz Czerwiński: Budownictwo ludowe w Polsce. Warszawa: Muza, 2008, s. 15-16, seria: Ocalić od zapomnienia. ISBN 978-83-7495-574-4.

BibliografiaEdytuj

  • Ignacy Tłoczek. Polskie budownictwo drewniane. Ossolineum. 1980.