Otwórz menu główne

Krzyk ostateczny – zbiór wierszy Władysława Broniewskiego wydany w 1938 w Warszawie, pisanych przez niego od 1933 roku.

Dotyczą katastroficznej obawy przed faszyzmem i wybuchem wojny. Autor przekazuje we wierszach swoją wiarę w posłannictwo poezji i wartość pracy. W utworach Cześć i dynamit i No pasaran! uwidacznia swoją solidarność z walczącym ludem hiszpańskim. Zawierają także przeżycia z więzienia, rozrachunku życiowego. Jest to poezja dojrzała, aktualna ideowo. W znacznej części wierszy przeważa nastrój niepokoju, w innych wyraźna jest tonacja patriotyczna.

Wydanie zbioru zostało wznowione w 1946. Niektóre wiersze doczekały się kilku przedruków w innych zbiorach poezji Broniewskiego.

Wiersze z tomu Krzyk ostatecznyEdytuj

  • Krzyk Ostateczny,
  • Do przyjaciół-poetów,
  • Twarde ręce,
  • Na Śmierć Andrzeja Struga,
  • Cześć i dynamit,
  • No pasaran!,
  • Miasto Rodzinne,
  • Mannlicher,
  • Mój pogrzeb,
  • Magnitogorsk albo rozmowa z Janem (wycięty przez cenzurę),
  • Hawrań i Murań,
  • Zachód,
  • Brzoza,
  • Scherzo,
  • Noc,
  • Ulica Miła,
  • Poeta i Trzeźwi,
  • Bar <Pod Zdechłym Psem>,
  • W Pociągu,