Księga Pieśni (chiń.: 詩經, pinyin: Shijing, transkrypcja PAU: Szy-king) jest kompilacją chińskiej poezji pochodzącej z okresu między XI a VII wiekiem p.n.e. Zaliczana jest do Pięcioksięgu konfucjańskiego.

Księga Pieśni
Ilustracja
Okładka polskiego przekładu Księgi Pieśni
Nazwa chińska
Pismo uproszczone 诗经
Pismo tradycyjne 詩經
Hanyu pinyin Shījīng
Wade-Giles Shih-ching
Wymowa (IPA) [ʂɨ́.tɕíŋ]

Za kompilatora księgi tradycja uznaje Konfucjusza, jednak zachowana do naszych czasów redakcja księgi wyszła spod ręki Mao Henga (stąd bywa także nazywana 毛詩 Mao shi).

Składa się z 305 wierszy. Pierwotna wersja księgi obejmowała 311 wierszy, jednak 6 z nich nie zachowało się i są znane jedynie z tytułu. Ze względu na liczbę wierszy księga bywa czasem nazywana Shi sanbai (诗三百) - Trzysta pieśni.

Wiersze przeważnie składają się z czteroznakowych (czterosylabicznych) wersów. Obecne są w nich trzy środki poetyckie: opisy bezpośrednie, porównania i aluzje.

Podzielona jest na cztery części:

  • Guofeng (國風) – Obyczaje państw (160 wierszy) zawiera pieśni ludowe
  • Xiaoya (小雅) – Małe ody (74 wierszy) – pieśni i wiersze biesiadne
  • Daya (大雅) – Wielkie ody (31 wierszy) – pieśni rytualne
  • Song (頌) – Hymny (40 wierszy) – pieśni o charakterze religijnym, związane z kultem przodków, głównie domu rządzącego rodu


Przekład polskiEdytuj

Kompletny przekład polski z oryginału chińskiego:

Zobacz teżEdytuj

BibliografiaEdytuj