Labiryntulorośla

Labiryntulorośla (Labyrinthulomycetes/Labyrinthulomycota) to mikroskopijne organizmy jednokomórkowe lub komórczakowe, podobne pod pewnymi względami do grzybów, jednak należące do supergrupy stramenopili w królestwie protistów.

Labiryntulorośla
Ilustracja
Aplanochytrium, zdjęcie SEM. Dobrze widoczne są długie wypustki cytoplazmatyczne przypominające strzępki grzybów.
Systematyka
Domena eukarionty
Supergrupa Chromalveolata
Królestwo protisty
Podkrólestwo Stramenopile
Typ Labiryntulorośla
Nazwa systematyczna
Labyrinthulomycetes/Labyrinthulomycota

Labiryntulorośla są w większości osmotrofami, tj. odżywiają się poprzez wchłanianie substancji odżywczych przez błonę komórkową[1]. Pokrój ciała jest grzybopodobny - komórki tworzą liczne nitkowate wypustki, które mogą łączyć się z tymi należącymi do sąsiednich komórek, tworząc wielojądrową sieć (przypominającą grzybnię grzybów prawdziwych). Zoospory mają dwie wici różniące się wielkością i kształtem.

CharakterystykaEdytuj

Większość członków Labirynthulomycetes to heterotroficzne, bezbarwne lub żółtawe protisty, które absorbują pokarm w sposób osmotroficzny lub, rzadziej, fagotroficzny. Większość z nich jest saprofitami, ale znane są również pasożyty. Organizmy te pełnią ważną rolę w łańcuchu pokarmowym pomagającymi w rozkładaniu często trudnych do usunięcia szczątków roślinnych i zwierzęcych oraz przyczyniają się do zwiększanie dostępności tych substratów dla drapieżników jednokomórkowych, takich jak ameby i orzęski. Niektórzy przedstawiciele rzędów Amphitremida i Thraustochytrida mogą również odżywiać się fagotroficznie, tzn. pochłaniając duże cząstki pokarmowe poprzez wpuklanie błony komórkowej. W rzędzie Amphitremida spotyka się też organizmy miksotroficzne, tzn. uzupełniające zapotrzebowanie pokarmowe poprzez symbiozę z glonami fotosyntetycznymi. Niektóre rodzaje, takie jak Aurantiochytrium i Ulkenia mają wolno żyjącą fazę amebową.

Labiryntulorośla bywają określane jako „sieci śluzowe” (ang. slime nets), co jest związane z cechami wykazywanymi przez ich najważniejszych przedstawicieli - tworzenie sieci drobnych, często rozgałęzionych i łączących się cytoplazmatycznych nici, które rozciągają się do środowiska z ciał komórek, wychodząc ze szczególnej struktury komórkowej, obecnie najczęściej określanej jako botrosom (bothrosome). Nici te zapewniają przyczepność do podłoża i absorbują składniki odżywcze lub tworzą ścieżki, po których przesuwają się ciała komórek.

WystępowanieEdytuj

 
Labiryntulorośla

Labiryntulorośla są kosmopolityczne, występują najczęściej w środowiskach morskich, rzadziej w słodkowodnych, zwykle na powierzchni zanurzonych części roślin i glonów, a także na osadach dennych. Bliżej opisane morfologicznie labiryntulorośla to prawie wyłącznie rodzaje morskie, będące saprofitami i stanowiące ważną część sieci pokarmowej dna morskiego.

Labiryntulorośla są zwykle nieszkodliwymi dla swoich "gospodarzy" (roślin i glonów) komensalami, jednak niektóre gatunki bywają określane jako pasożyty, które mogą mieć duży wpływ na ekosystemy morskie lub poszczególne gatunki. Labyrinthula zosterae to gatunek chorobotwórczy, powodujący wyniszczającą chorobę zosterowatych (Zostera marina - zostera morska).

SystematykaEdytuj

W artykule przeglądowym R.M. Bennetta i in. z 2017 roku[1] przyjęto podział systematyczny labiryntulorośli na pięć głównych rzędów:

  • typ Labyrinthulomycota
    • gromada Labyrinthulomycetes
      • rząd Labyrinthulales/Labyrinthulida
        • Stellarchytrium
        • rodzina Aplanochytriidae
        • rodzina Labyrinthulidae
      • rząd Oblongichytridiales/Oblongichytriida
        • rodzina Oblongichytriidae
      • rząd Thraustochytriales/Thraustochytrida
        • rodzina Althorniidae
        • rodzina Thraustochytriidae
      • rząd Amphitremida
        • rodzina Amphitremidae
        • rodzina Diplophryidae
      • rząd Amphiphilida
        • rodzina Amphiphilidae
      • rodzina Sorodiplophryidae

PrzypisyEdytuj

  1. a b Reuel M. Bennett i inni, Labyrinthulomycota, John M. Archibald, Alastair G.B. Simpson, Claudio H. Slamovits (red.), Cham: Springer International Publishing, 2017, s. 507–542, DOI10.1007/978-3-319-28149-0_25, ISBN 978-3-319-28147-6 [dostęp 2019-07-08] (ang.).