Leon Chendyński

Oficer Wojska Polskiego

Leon Henryk Chendyński ps. „Adam”, „Antoni”, „Gruda” (ur. 21 stycznia 1898, zm. w 1941 w Warszawie) – major żandarmerii Wojska Polskiego.

Leon Henryk Chendyński
„Adam”, „Antoni”, „Gruda”
major żandarmerii major żandarmerii
Data urodzenia 21 stycznia 1898
Data i miejsce śmierci 1941
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie,
Jednostki 1 Dywizjon Żandarmerii
Komenda Okupacji Niemieckiej Związku Walki Zbrojnej
Stanowiska dowódca plutonu żandarmerii
szef bezpieczeństwa
szef biura
szef oddziału
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
II wojna światowa
Kampania wrześniowa
Odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

Od 1916 roku walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii[1]. W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 1 dywizjonie żandarmerii wojskowej, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 8 pułk piechoty Legionów[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 49. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii[3]. W latach 1921–1939 służył w 1 dywizjonie żandarmerii w Warszawie[4][5][6][7]. W październiku 1934 roku został przeniesiony ze stanowiska dowódcy Plutonu Żandarmerii Dęblin na stanowisko dowódcy Plutonu Żandarmerii Warszawa I[8].

Na kapitana został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 roku w korpusie oficerów żandarmerii. Był dowódcą Plutonu Żandarmerii Warszawa Powiat. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku w dowództwie żandarmerii Armii „Poznań”. Wziął udział obronie Warszawy.

Po kapitulacji stolicy uniknął niewoli. Od jesieni 1939 roku czynny w konspiracji SZP/ZWZ. Do sierpnia 1941 roku pełnił służbę na stanowisku szefa Działu Bezpieczeństwa i pełniącego obowiązki szefa Biura Kwatery Głównej Służby Zwycięstwu Polski, a następnie pełniącego obowiązki szefa Oddziału V Łączności Konspiracyjnej Komendy Okupacji Niemieckiej Związku Walki Zbrojnej[9]. 1 lipca 1940 roku komendant główny ZWZ, generał brygady Stefan Rowecki mianował go majorem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1940 roku w korpusie oficerów żandarmerii. Zginął tragicznie w drugiej połowie 1941 roku w Warszawie.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Łaszczewski 2012 ↓.
  2. Spis oficerów 1921 ↓, s. 46, 578.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 294, tu jako datę urodzenia podano 20 lutego 1898 roku.
  4. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1053, 1065.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 960, 967.
  6. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 667, 677.
  7. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 290, 791, tu jako datę urodzenia podano 21 lutego 1898 roku.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 273.
  9. Ney-Krwawicz 1990 ↓, s. 430.

BibliografiaEdytuj