Otwórz menu główne

Leszek Kowalewski ps. „Czarny”, „Leszek”, „Tomasz”, „Tomasz Twardy” (ur. 27 sierpnia 1910 we Włocławku, zm. 27 lipca 1943 w Warszawie) – porucznik rezerwy artylerii Wojska Polskiego.

Leszek Kowalewski
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1910
Włocławek
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1943
Warszawa
Przebieg służby
Jednostki Wołyńska Szkoła Podchorążych Rezerwy Artylerii
8 pułk artylerii ciężkiej
Stanowiska dowódca plutonu
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Leszek Kowalewski urodził się w rodzinie Leona, urzędnika miejskiego oraz Marii z Brudzewskich, nauczycielki. Uczył się w Warszawie od 1925 na Wydziale Drogowo–Budowlanym Państwowej Średniej Szkoły Technicznej Kolejowej i otrzymał w czerwcu 1931 dyplom technika drogowo–budowlanego. Od sierpnia 1931 do czerwca 1932 odbył jednoroczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Po zakończeniu służby pracował w Gdyni przy budowie linii kolejowej. Później był urzędnikiem w Zarządzie Miejskim we Włocławku i urzędnikiem w Gazowni Miejskiej w Warszawie.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił obowiązki dowódcy plutonu w 8 pułku artylerii ciężkiej. W Bitwie nad Bzurą został ranny i wzięty do niewoli, ale zbiegł z transportu do obozu jenieckiego i powrócił do Warszawy. Mieszkał podczas okupacji niemieckiej przy ul. gen. Józefa Zajączka. Od listopada 1939 roku[1] brał czynny udział w konspiracji. W początkowym okresie swojej działalności należał do organizacji „Orzeł Biały”, którą założył E. Konieczny-Kowalewski i wyruszył na Lubelszczyznę z grupą partyzancką. Zdołał się wydostać razem z Tadeuszem Towarnickim z zasadzki przygotowanej przez Koniecznego[2] i powrócili do Warszawy. Wstąpił tam do Związku Walki Zbrojnej i został zastępcą Romana Rozmiłowskiego, który był dowódcą baterii artylerii 7 pułku piechoty „Madagaskar” – „Garłuch”. Zastępca Bohdana Rogolińskiego, który był dowódcą grupy likwidacyjnej Okręgu Warszawa-Miasto ZWZ i występował pod pseudonimami „Czarny” i „Leszek”. Uczestniczył z Romanem Rozmiłowskim 7 marca 1941 m.in. w głośnej akcji likwidacyjnej Igo Syma, a po wyjeździe Rogolińskiego do Lwowa[3] dowodził przez pewien czas grupą. Od listopada 1941 był organizatorem i dowódcą grupy likwidacyjnej pod kryptonimem „Wapiennik”, a później „993/W” kontrwywiadu Oddziału II KG ZWZ-AK, a występował pod pseudonimem „Tomasz Twardy”. Rozkazem L.65/BP z 11 listopada 1942 został mianowany na stopień porucznika rezerwy. Dowodził kilkudziesięcioma akcjami „Wapiennika” oraz uczestniczył w akcjach grupy likwidacyjnej Okręgu Warszawa. W późniejszym okresie podporządkowanej Obszarowi Warszawa AK, a dowodzonej przez R. Rozmiłowskiego.

21 lipca 1943 został aresztowany z bronią w ręku i osadzony na Pawiaku. Rozstrzelany 27 lipca tego roku.

AwanseEdytuj

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Lub od marca 1940 roku
  2. Okazał się prowokatorem
  3. Wrzesień 1941 rok

BibliografiaEdytuj

  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T. 1. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 101. ISBN 83-211-0739-7.