Letni deszcz (film 1967)

Letni deszcz (ros. Июльский дождь) – radziecki melodramat z 1966 roku w reżyserii Marlena Chucyjewa.

Letni deszcz
Июльский дождь
Gatunek

melodramat

Rok produkcji

1966

Data premiery

7 sierpnia 1967

Kraj produkcji

ZSRR

Język

rosyjski

Czas trwania

107 min

Reżyseria

Marlen Chucyjew

Scenariusz

Anatolij Grebnew
Marlen Chucyjew

Główne role

Jewgenija Urałowa
Aleksandr Bielawski

Muzyka

Jurij Wizbor
Bułat Okudżawa

Zdjęcia

German Ławrow

Scenografia

Giorgij Kołganow

Montaż

Ałła Abramowa

Produkcja

Mosfilm

Wytwórnia

Mosfilm

Dystrybucja

Mosfilm

Opis fabułyEdytuj

Historia bliskiej znajomości dwojga młodych ludzi żyjących w Moskwie – Leny i Wołodii. W ciągu kilku miesięcy, pod wpływem różnych wydarzeń w jej życiu, wrażliwa i niezależna kobieta uświadamia sobie, że tak naprawdę z karierowiczem i oportunistą Wołodią nic ją nie łączy. Odrzuca jego propozycję małżeństwa.

Obsada aktorskaEdytuj

  • Jewgenija Urałowa – Lena
  • Aleksandr Bielawski – Wołodia
  • Jurij Wizbor – Alik
  • Jewgenija Kozyriewa – matka Leny
  • Aleksandr Mitta – Władik
  • Ilia Wylinkin – Żenia
  • Jurij Ilczuk – Lowa
  • Ałła Pokrowska – Lola Kurichina
  • Boris Biełousow – Szapowałow
  • Walerija Bieskowa – żona Szapoławowa
  • Walentyna Szarykina – Lusia
  • Witalij Bieliakow – Jura

i inni.

O filmieEdytuj

W 'Letnim deszczu', podobnie jak w wielu innych filmach drugiej połowy lat sześćdziesiątych, rozbrzmiewa wołanie o romantyczność, o wielkość przeżyć i doznań, o wysoką temperaturę uczuć. Na przykładzie historii Leny i Wołodii, historii pospolitej i zwyczajnej przecież, Chucyjew pokazuje miałkość uczuć nieautentycznych, wzajemną obcość, mijanie się kobiety i mężczyzny, konwencjonalność słów, gestów i zachowań, poza którymi kryją się nic nie znaczące treści.

Maria Kornatowska (polska krytyk filmowa)[1]

Kolejny film Marlena Chucyjewa – radzieckiego reżysera o uznanej renomie twórcy filmów o problematyce moralno-obyczajowej (Wiosna na ulicy Zarzecznej, Bądź moim synem, Mam 20 lat) – w momencie premiery zyskał sobie pochlebne recenzje krytyków[2]. Był to jednak "łabędzi śpiew" radzieckich recenzentów końcowego czasu "odwilży". W sierpniu 1967 roku Sowietskaja kultura opublikowała list Rostisława Jurieniewa krytykujący zarówno sam film, jak i jego twórcę. Czołowy radziecki "aparatczyk" w dziedzinie filmu zarzucał obrazowi "słabą dramaturgię" i "pretensjonalną reżyserię". To wystarczyło, aby film trafił "na półkę"[3].

Jednak po latach chwalono typową dla Chucyjewa "pieczołowitość w odtworzeniu realiów"[4]. Obraz identyfikowano jako bliski nurtowi francuskiej nowej fali[5].

Sam list Jureniewa – zdaniem współczesnego krytyka rosyjskiego Mirona Czernienki – był przykładem tego jak "konsekwentnie i naturalnie, bez premedytacji, bez intryg [...] oficjalna krytyka lat sześćdziesiątych wpływała na losy rodzimego kina"[6].

Chwalono Jewgienię Urałową – odtwórczynię głównej roli kobiecej, dla której była ona debiutem filmowym[7]. Główną rolę męską zagrał Aleksandr Bielawski (radziecki aktor, dzięki swoim rolom w polskich produkcjach dość łatwo rozpoznawalny w Polsce)[a]. Jednak zanim Chucyjew ją mu powierzył, poszukując odpowiedniej twarzy, przez przypadek natrafił na Walerija Woronina, jednego z czołowych piłkarzy radzieckich. Ten jednak propozycję zagrania w filmie Chucyjewa odrzucił, powołując się na napięty terminarz imprez sportowych z jego udziałem[8].

Film jest uznawany za jedno z najważniejszych osiągnięć scenarzysty Anatolija Griebniowa[9]. Uznanie krytyków zyskało nowatorstwo formy montażu, opartego na wtopieniu dramatu głównej bohaterki w rytm wielkomiejskiego życia. "Pejzaż ulic, twarze przypadkowych przechodniów, klimat moskiewskich wieczorów i świtów odgrywają zasadnicza rolę w Letnim deszczu – pisała Maria Kornatowska[10].

UwagiEdytuj

  1. Do najbardziej znanych z nich należy rola sapera Pawłowa w serialu Czterej pancerni i pies

PrzypisyEdytuj

  1. Kornatowska..., s. 139
  2. Zbigniew Pitera: Leksykon reżyserów filmowych. Warszawa: WAiF, s. 57. ISBN 83-221-0166-X.
  3. Rostisław Jurieniew. Jesli goworit' otkrowienno. Otkrytoje pismo kinorieżyssieru M. Chucyjewu. „Sowietskaja kultura”. Nr102(2217), s. 3, 1967-08-29. Moskwa. 
  4. Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała encyklopedia kina radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987, s. 51. ISBN 83-221-0446-4.
  5. Iwan Tołstoj: Sieriebrianyj wiek sowietskogo kiniematografa. Fiestiwal filmow 60-ch w Niu-Jorkie. [w:] Radio svoboda [on-line]. [dostęp 2022-02-04]. (ros.).
  6. Czernirnko Miron, Marlen Chucyjew. Requiem epochie. [w:] kinocenter.rsuh.ru [on-line]. [dostęp 2022-02-04]. (ros.).
  7. Kornatowska..., s. 139, 141
  8. Piat' ugłow: Gławnaja rok-zwiezda sowietskogo futbola. Pozner woził jemu dżazowyje płastinki.. [w:] sports.ru [on-line]. 2017-11-27. [dostęp 2022-02-04]. (ros.).
  9. Jelena Bauman, Rostisław Jurieniew: Mała encyklopedia kina radzieckiego. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1987, s. 95. ISBN 83-221-0446-4.
  10. Kornatowska..., s. 141

BibliografiaEdytuj

  • Maria Kornatowska: Mały leksykon filmowy. Filmy o miłości. Warszawa: WAiF, 1975, s. 139-141.

Linki zewnętrzneEdytuj