Otwórz menu główne

Lubowo (lit. Liubavas; alt. Lubów) – miasteczko na Litwie, na Suwalszczyźnie, w okręgu mariampolskim, w rejonie kalwaryjskim, siedziba gminy Lubowo.

Lubowo
Ilustracja
Państwo  Litwa
Okręg mariampolski
Rejon kalwaryjski
Gmina Lubowo
Populacja (2011)
• liczba ludności

242
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Lubowo
Lubowo
Ziemia54°22′00″N 23°02′10″E/54,366667 23,036111
Portal Portal Litwa, Łotwa i Estonia

Miejscowość leży przy samej granicy z Polską. Na południe od miasta przepływa Szeszupa.

Prawa miejskie Lubowo otrzymało od króla Augusta III Sasa w 1734 roku. Posiada herb z wyobrażeniem N. Panny Trempińskiéj[1].

Kościół św. Trójcy

Miasteczko posiada kościół zbudowany w 1770 przez ks. J.A. Kozłowskiego, poświęcony w 1882.

Za Królestwa Polskiego Lubowo było miastem należącym do powiatu kalwaryjskiego w guberni suwalskiej. 1 stycznia 1853 utraciło prawa miejskie[2]. Następnie był siedzibą wiejskiej gminy Lubów.

Ludność miasteczka w 1897 r. wynosiła 964 osoby, w 1923 r. 593 osoby (ubytek spowodowany w części wyjazdem Polaków zaangażowanych w opór zbrojny przeciw włączeniu miasteczka w granice Republiki Litewskiej)[3], w 1959 323 osoby i w 2001 r. 300 osób.

Po powstaniu sejneńskim miejscowość znajdowała się w pasie neutralnym. Ludność polska, która w miasteczku przeważała, a w gminie lubowskiej stanowiła około połowy mieszkańców zwracała się do władz o przyłączenie do Polski. W listopadzie 1920 r. sterroryzowani przez bojówki litewskie miejscowi Polacy rozbroili posterunek policji litewskiej w Lubowie, wyparli z miasteczka nieregularne formacje litewskie i utworzyli uzbrojoną samoobronę[3].

PrzypisyEdytuj

  1. Aleksander Połujański: „Wędrówki po guberni augustowskiej w celu naukowym odbyte”.
  2. Postanowienie z dnia 23 maja (4 czerwca) 1852 r, ogłoszone13 (25) września 1852, Tom 45 s. 126–131.
  3. a b http://archive.is/VwZkM.

Linki zewnętrzneEdytuj