Otwórz menu główne

Margherita Caffi

włoska malarka

Margherita Caffi (ur. 1650 lub 1651, prawdopodobnie w Mediolanie, zm. 20 września 1710 tamże) – włoska malarka epoki baroku, działająca w Cremonie i Mediolanie. Znana z martwych natur, mających za główny motyw kwiaty. Do dziś zachowało się około 30 jej prac, znajdujących się w kolekcjach prywatnych oraz muzeach Włoch i Hiszpanii.

Margherita Caffi
Data i miejsce urodzenia 1650 lub 1651
Mediolan?
Data i miejsce śmierci 20 września 1710
Mediolan
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki malarstwo
Epoka barok

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

O życiu i twórczości Margherity Caffi zachowało się niewiele informacji. Urodziła się w 1650 lub 1651 roku, prawdopodobnie w Mediolanie, jako córka Francesca Volò, malarza martwych natur i jego żony Veroniki[1]. Od 1668 roku mieszkała w Cremonie, gdzie wyszła za mąż za Lodovica Caffi, malarza martwych natur. W 1670 roku oboje zostali wypędzeni z miasta, po czym udali się do Piacenzy. Mieli co najmniej czworo dzieci. Przez kolejnych 12 lat nazwisko Margherity Caffi pojawiało się regularnie w dokumentach miasta Piacenzy. Artystka najwidoczniej nie mieszkała w nim przez cały czas, jako że liczne jej obrazy znalazły się w starych kolekcjach regionu i okolic, w tym w willi Medyceuszy w Poggio a Caiano[2]. Ostatnie lata życia Margherita Caffi spędziła w Mediolanie, stojąc na czele miejscowej szkoły malarskiej, specjalizującej się w martwych naturach. Tam jej obrazy cieszyły się widocznym powodzeniem, a ona sama została zapamiętana jako jedna z lombardzkich malarek kwiatów w szczytowym momencie swej epoki[3]. Zmarła w Mediolanie 20 września 1710 roku[2].

TwórczośćEdytuj

Do dziś zachowało się około 30 obrazów Margherity Caffi. Są to wyłącznie obrazy olejne, spośród których tylko nieliczne zostały sygnowane i datowane[1].

StylEdytuj

Obrazy Margherity Caffi utrzymane są w tradycji obrazów jej ojca i jako takie różnią od martwych natur z motywem owoców, tworzonych przez współczesnych jej malarzy, stosujących głównie kompozycje asymetryczne. Caffi preferowała układ poziomy, a kompozycje kwiatowe dzieliła na dwie grupy, różniące się wielkością. Czerwone, niebieskie i białe kwiaty, wypełniające większą część obrazu, odcinały się od ciemnego tla[4]. Caffi malując posługiwała się techniką laserunku, dzięki której mogła zmieniać tonacje niższych warstw obrazu. Podobną technikę stosowano w rzymskiej tradycji malowania martwych natur, której czołowym eksponentem był Mario Nuzzi[2].

ZbioryEdytuj

Pierwszego znanego zakupu płócien Margherity Caffi dokonał w 1686 roku w Wenecji Wielki Książę Toskanii Ferdynand Medyceusz. Obrazy te włączył do swojej, budowanej od lat 80. kolekcji dzieł sztuki. Ponieważ miał kilka rezydencji, jego zbiory mieściły się w poszczególnych z nich. We Florencji książę mieszkał w lewym skrzydle piano nobile Palazzo Pitti[4]. Miał on w sumie 8 obrazów Margherity Caffi. Sześć spośród nich znajdowało się w jego willi w Poggio a Caiano, a dwa kolejne w Villa di Castello (obecnie w Palazzo Pitti). Dwa owalne obrazy Margherity Caffi miała w swej kolekcji babcia księcia, Wiktoria della Rovere. Obecnie znajdują się one w Galerii Uffizi[5]. 6 kolejnych obrazów znalazlo sie w zbiorach rodu Arese[6]. Obrazy Caffi były wysyłane w dużej liczbie do Hiszpanii, choć o jej pobycie w tym kraju nie ma żadnych informacji. Przyjmuje się, przyczyną były tu zażyłe związki pomiędzy dworem hiszpańskim a Medyceuszami we Florencji. W hiszpańskich kolekcjach znalazlo się łącznie 16 prac artystki[7]. W zbiorach mediolańskich znalazło się 6 obrazów, a bolońskich – 2[8]. Dziś większość obrazów Margherity Caffi znajduje się w kolekcjach prywatnych, a pojedyncze – w muzeach Włoch (Museo Civico w Cremonie, Palazzo Pitti, Galeria Uffizi we Florencji, willa Medyceuszy w Poggio a Caiano) i Hiszpanii (Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, Fundación Santamarca i Pałacu Królewskim w Madrycie)[9].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj