Otwórz menu główne

Maria Iwanicka ps. „Małgorzata” (ur. 19 stycznia 1916 w osadzie Tiotkino (Rosja), zm. 12 sierpnia 1943 w Suchej Rzeczce) – inżynier chemii, członkini RN-R Falanga, łączniczka-sanitariuszka, porucznik Konfederacji Narodu.

Maria Iwanicka
Data i miejsce urodzenia 19 stycznia 1916
osada Tiotkino (Rosja)
Data i miejsce śmierci 12 sierpnia 1943
Sucha Rzeczka
Zawód, zajęcie inżynier chemii
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (od 1941)

ŻyciorysEdytuj

Maria Iwanicka była córką Wacława (inżynier technolog) oraz Zofii z domu Rodowicz. Zamieszkiwała w Warszawie. Była absolwentką gimnazjum, im. Cecylii Plater-Zyberkówny, w której w 1934 zdała maturę. Harcerka 6 Warszawskiej Żeńskiej Drużyny Harcerskiej oraz instruktorka Chorągwi Warszawskiej Organizacji Harcerek. Członkini Ruchu Narodowo-Radykalnego „Falanga”, a w związku z jej działalnością w nim była więziona na Pawiaku. Ukończyła Politechnikę Warszawską i otrzymała tytuł inżyniera chemii. Czynnie uczestniczyła w obronie Warszawy we wrześniu 1939 jako komendantka OPL bloków przy ul. Filtrowej. Podczas gaszenia pożarów doznała poparzeń, ale, mimo to oddawała krew rannym żołnierzom. Była w konspiracji od jesieni 1939, a w 1940 została łączniczką płk. Stanisława Tatara „Erazma” (szef Oddziału Operacyjnego KG ZWZ). Przeszła w listopadzie 1941 do Konfederacji Narodu (KN), a od maja 1942 aktywnie działała w kierownictwie służby kobiet KN. Mianowana we wrześniu 1942 kierowniczką KN. Ukończyła w tym czasie podchorążówkę KN i kurs sanitarny. Jako łączniczka-sanitariuszka przydzielona została w końcu maja 1943 do działającego w północnej części województwa warszawskiego i w Puszczy Augustowskiej VIII Uderzeniowego Batalionu Kadrowego (UBK) KN (batalionem dowodził kpt. Julian Jagodziński „Stefan Pawłowski”). W sierpniu oddział biwakujący w pobliżu wsi Okółek w pow. augustowskim został zaatakowany przez żandarmerię niemiecką. Zginął jego dowódca, a Maria Iwanicka pomimo odniesionej rany osłaniała odskok kolegów. Została pojmana, kiedy nie usłuchała wezwania do poddania się. Będąc ciężko ranna odmówiła zeznań. Była torturowana na posterunku żandarmerii w Suchej Rzeczce.

W Suchej Rzeczce nad jeziorem Serwy wzniesiono po wyzwoleniu obelisk, na którym m.in. wymienione jest jej nazwisko, a szkoła podstawowa zbudowana po wojnie wysiłkiem społeczeństwa nosi jej imię.

Jej brat Stanisław Iwanicki poległ także w Powstaniu Warszawskim.

Pośmiertnie została mianowana porucznikiem.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Hanna Michalska: Słownik uczestniczek walki o niepodległość Polski 1939-1945; poległe i zmarłe w okresie okupacji niemieckiej. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1988, s. 146-147. ISBN 83-06-01195-3.

Linki zewnętrzneEdytuj