Maurycy Mayzel

Maurycy Mayzel (ur. 1872 w Warszawie, zm. jesienią 1942 w Kowlu) – polski przemysłowiec, sędzia handlowy, działacz społeczny i samorządowy, w latach 1937–1939 komisaryczny prezes warszawskiej gminy żydowskiej.

Maurycy Mayzel
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1872
Warszawa, Królestwo Polskie
Data i miejsce śmierci jesień 1942
Kowel, Polska pod okupacją III Rzeszy
Prezes Warszawskiej Gminy Żydowskiej
Okres od 1936
do 1939
Poprzednik Eliasz Mazur
Następca Adam Czerniaków
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Złoty Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

W czasie rewolucji 1905 roku występował przeciw rusyfikacji Żydów w Kongresówce, brał udział w walce o polskość szkół. Podczas I wojny światowej działał w Komitecie Niesienia Pomocy Uchodźcom. Po odzyskaniu niepodległości od 1919 radny rady miasta Warszawy. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w 1920 był jednym z komisarzy Rady Obrony Stolicy. Prezes oddziału Związku Strzeleckiego im. Berka Joselewicza. Członek Rady Komisji Taryf Celnych, ławnik Sądu Okręgowego w Warszawie (1919-1923), sędzia handlowy i radca Giełdy Warszawskiej. W latach 1927-1934 wiceprezes Rady Miejskiej w Warszawie i członek Komisji Rewizyjnej. Był wiceprezesem Centrali Związku Kupców, jednym z założycieli Instytutu Fryderyka Chopina oraz działaczem wielu żydowskich i polskich instytucji społecznych.

Od stycznia 1937 komisaryczny prezes Zarządu Żydowskiej Gminy Wyznaniowej; funkcję sprawował do dnia opuszczenia Warszawy 6 września 1939.

Po agresji III Rzeszy na Polskę opuścił Warszawę 6 września 1939 roku wraz z grupą pracowników na apel pułkownika Romana Umiastowskiego. Jego następcą na stanowisku komisarycznego prezesa gminy został mianowany przez Stefana Starzyńskiego 23 września 1939 ówczesny zastępca Mayzela, Adam Czerniaków[1].

Po opuszczeniu Warszawy zatrzymał się w Kowlu, który po agresji ZSRR na Polskę znalazł się pod okupacją sowiecką. Po ataku Niemiec na ZSRR i rozpoczęciu okupacji niemieckiej trafił do utworzonego w maju 1942 w Kowlu getta, a podczas jego likwidacji, jesienią 1942, został zamordowany przez Niemców.

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1928)[2], Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Oficerskim Legii Honorowej.

PrzypisyEdytuj

  1. Ruta Sakowska: Ludzie z dzielnicy zamkniętej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1993, s. 26. ISBN 83-01-11146-X.
  2. Odznaczenia orderem Polonia Restituta. „Kurier Warszawski”. Nr 134, s. 16, 15 maja 1928. 

Bibliografia, linkiEdytuj