Otwórz menu główne

Meteor-2K – jednostopniowa rakieta na paliwo stałe, będąca rozwinięciem Meteora-2. Była największą i najbardziej zaawansowaną technologicznie wśród podobnych konstrukcji wytwarzanych w Polsce. Do kadłuba rakiety Meteor-2 dodano dwa silniki pomocnicze, będące wersją silnika Meteora-1, odrzucane po starcie na małej wysokości. Dzięki ulepszeniu rakieta nie poddawała się podmuchom wiatru podczas startu oraz osiągnęła zakładany pułap 90 km. Startowała ze stałej wyrzutni typu W-120 o długości prowadnicy 14 m, stałym azymucie sondażu równym 300° oraz kącie podniesienia regulowanym w zakresie od 75° do 92°. W chwili startu następował zapłon silników pomocniczych rakiety, a po przebyciu 5 cm na wyrzutni uruchamiał się silnik główny. Opuszczała stanowisko startowe z prędkością 35 m/s. Po 2,3 s, na wysokości 440 m, kończyły pracę silniki pomocnicze i odpadały od rakiety. Praca silnika głównego trwała natomiast 18 s, do wysokości około 14,5 km. W 120 sekundzie lotu następowało odrzucenie stożka przedniego rakiety i wyrzucenie zasobnika z dipolami oraz ich automatyczne uwolnienie. Monitorowanie przemieszczania się układu ładunków w atmosferze pozwalało wyznaczyć siłę i kierunek wiatrów. Siła bezwładności odrzuconego i oddalającego się od rakiety stożka przedniego (głowicy rakiety) powodowała wyciągnięcie na zewnątrz sondy badawczej „RAMZES”, umieszczonej w głowicy i jej spadochronu. Przez pierwsze 5 s po oddzieleniu się głowicy pozostawała ona połączona z sondą. Następnie odcinane były linki łączące głowicę i sondę, która wtedy samodzielnie opadała na spadochronie na ziemię. Rakieta po raz pierwszy wystartowała 10 lipca 1970 r. W tym samym roku 7 października przeprowadzono kolejne dwa udane starty i na tym zakończono loty rakiety Meteor-2K. Całością prac nad projektem kierował mgr inż. Jerzy Haraźny. Za próby w locie odpowiedzialny był mgr inż. Grzegorz Pawlak. Starty przeprowadzano na Stacji Sondażu Rakietowego w Łebie. Stację zlokalizowano na przesmyku lądowym pomiędzy morzem a jeziorem Łebsko w miejscu dawnego poligonu rakietowego niemieckiej firmy Rheinmetall-Borsig z Düsseldorfu.

Dane techniczne
Długość całkowita 4300 mm
Średnica 360 mm
Rozpiętość stateczników 1100 mm
Średnica silników pomocniczych 120 mm
Objętość komory ładunku użytecznego 1250 cm³
Całkowita masa startowa 420 kg
Masa silników pomocniczych 52 kg
Masa rakiety bez paliwa i silników pomocniczych 126 kg
Masa paliwa silnika głównego 242 kg
Masa paliwa silników pomocniczych 36 kg
Max. masa ładunku użytecznego 10 kg
Ciąg silnika głównego 23 534 N (2400 kG)
Ciąg silników pomocniczych 2 × 13 728 N (1400 kG)
Czas pracy silnika głównego 18 s
Czas pracy silników pomocniczych 2,3 s
Prędkość max. 5560 km/h
Przyspieszenie max. 15,6 g

BibliografiaEdytuj

Jacek Walczewski: Polskie rakiety badawcze. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0278-5.