Mikałaj Dunicz

białoruski polityk

Mikałaj Uładzimirawicz Dunicz (biał. Мікалай Уладзіміравіч Дуніч[a], ros. Николай Владимирович Дунич, Nikołaj Władimirowicz Dunicz; ur. 7 maja 1950 w Duniczach) – białoruski ekonomista i polityk, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2004 deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji.

Mikałaj Dunicz
Мікалай Дуніч
Pełne imię i nazwisko Mikałaj Uładzimirawicz Dunicz
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1950
Dunicze
Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji
Okres od 27 listopada 1996
do 16 listopada 2004
Poprzednik stanowisko utworzone
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2000
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)
Przynależność polityczna bezpartyjny, frakcja „Zgoda”
Następca wybory nie odbyły się
Przewodniczący Iwiejskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego
Okres od 1995
do ?
Deputowany do Grodzieńskiej Obwodowej Rady Deputowanych
Okres od 1991
do 1995

ŻyciorysEdytuj

Młodość i pracaEdytuj

Urodził się 7 maja 1950 roku we wsi Dunicze w rejonie juraciszkowskim obwodu mołodeczańskiego Białoruskiej SRR, ZSRR. W 1981 roku ukończył Białoruski Państwowy Instytut Gospodarki Narodowej im. W. Kujbyszewa[1], uzyskując wykształcenie ekonomisty[2], w 1997 roku – Akademię Zarządzania przy Prezydencie Republiki Białorusi[1] ze specjalnością „zarządzanie państwowe”[2]. Pracował jako zastępca głównego księgowego w kołchozach „Leninowska Droga”, im. Dzierżyńskiego, „Siedmiolatka” w rejonie iwiejskim, główny księgowy kołchozu „Październik”. Odbył służbę wojskową w szeregach Sił Zbrojnych ZSRR[2]. W latach 1977–1985 był głównym księgowym w kołchozie im. XXII Zjazdu Partii. W latach 1985–1986 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego kołchozu im. K. Zasłonowa. W latach 1986–1995[1] pracował jako przewodniczący agrofirmy-kołchozu „Traby” w rejonie iwiejskim[2]. W latach 1991–1995 był deputowanym do Iwiejskiej Rejonowej Rady Deputowanych i do Grodzieńskiej Obwodowej Rady Deputowanych. Od 1995 roku pełnił funkcję przewodniczącego Iwiejskiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego[3].

Działalność parlamentarnaEdytuj

W drugiej turze wyborów parlamentarnych 28 maja 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z Iwiejskiego Okręgu Wyborczego Nr 131[4]. 9 stycznia 1996 roku został zaprzysiężony na deputowanego[5]. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Ekologii i Eksploatacji Przyrody[6] (według innego źródła – Katastrofy w Czarnobylu, Ekologii i Eksploatacji Przyrody[3]). Był bezpartyjny[4], należał do popierającej prezydenta Alaksandra Łukaszenkę frakcji „Zgoda”. Od 3 czerwca był członkiem grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z parlamentem Republiki Litewskiej[7]. Poparł dokonaną przez prezydenta kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[8]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2000 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły.

21 listopada 2000 roku został deputowanym do Izby Reprezentantów II kadencji z Iwiejskiego Okręgu Wyborczego Nr 55[9]. Pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Pracy, Ochrony Socjalnej, Weteranów i Inwalidów. Wchodził w skład grupy deputackiej „Przyjeciele Bułgarii”[2]. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów zakończyła się 16 listopada 2004 roku[10].

OdznaczeniaEdytuj

Życie prywatneEdytuj

Mikałaj Dunicz jest żonaty, ma dwie córki[3]. W 1995 roku mieszkał we wsi Traby w rejonie iwiejskim[4].

UwagiEdytuj

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywna forma zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Мікалай Уладзімеравіч Дуніч (czyt. Mikałaj Uładzimierawicz Dunicz).

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Kto…, s. 79
  2. a b c d e f Дунич Николай Владимирович (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2019-09-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-11)].
  3. a b c d Kto…, s. 80
  4. a b c Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь, выбраных у другім туры галасавання 28 мая 1995 года (biał.). Centralna Komisja Republiki Białorusi ds. Wyborów i Prowadzenia Republikańskich Referendów. [dostęp 2019-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-12-05)].
  5. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)].
  6. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №30-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2019-09-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-02)].
  7. С. Шарецкий: Постановление Президиума Верховного Совета Республики Беларусь от 3 июня 1996 г. №345-XIII (ros.). bankzakonov.com, 1996-06-03. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-12)].
  8. А. Лукашенко: Закон Республики Беларусь от 27 ноября 1996 г. № 819-XIII (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi, 1996-11-27. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)].
  9. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 21 ноября 2000 г. №5-П2/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2000-11-21. [dostęp 2019-06-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-18)].
  10. В. Андрейченко: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 27 октября 2008 г. № 4-П4/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2008-10-27. [dostęp 2019-09-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-12-08)].

BibliografiaEdytuj

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.