Otwórz menu główne

Monaster Antymaprawosławny męski klasztor w Bukareszcie, w jurysdykcji archieparchii Bukaresztu Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego.

Monaster Antyma
Mănăstirea Antim
Distinctive emblem for cultural property.svg nr rej. B-II-a-A-18971
Elewacja cerkwi monasterskiej
Elewacja cerkwi monasterskiej
Państwo  Rumunia
Miejscowość ROU Bucharest CoA.svg Bukareszt
Kościół Rumuński Kościół Prawosławny
Eparchia Archieparchia Bukaresztu
Archimandryta Wincenty (Oboreceanu)
Klauzura nie
Typ monasteru męski
Liczba mnichów 15
Obiekty sakralne
Cerkiew Wszystkich Świętych
Założyciel klasztoru Antym Iberyjczyk
Styl brynkowiański
Materiał budowlany cegła, kamień
Data budowy XVIII w.
Położenie na mapie Rumunii
Mapa lokalizacyjna Rumunii
Monaster Antyma
Monaster Antyma
44,42629°N 26,09402°E/44,426290 26,094020
Strona internetowa klasztoru

HistoriaEdytuj

Inicjatorem budowy klasztoru był metropolita Wołoszczyzny Antym. Na miejscu, gdzie postanowił on wznieść monaster, znajdowała się niewielka drewniana cerkiew św. Mikołaja[1]. Antym wskazał jako patronów wspólnoty Wszystkich Świętych[2]. Wykonał również plan głównej świątyni monasterskiej[1] i osobiście pracował przy rzeźbieniu ikonostasu. Budowa cerkwi na potrzeby mnichów trwała od 1715 do roku następnego[2]. W latach 1746–1747 monaster był remontowany[1].

Obiekt sakralny wzniesiono w stylu brynkowiańskim. W 1797 w monasterze umieszczono szkołę przygotowującą do święceń kapłańskich[2]. W tym samym roku hospodar Wołoszczyzny Aleksander VII uczynił klasztor jedną z posiadłości biskupów Argeş. Piętnaście lat później przebudowane zostały wieże klasztorne i wymieniono dzwony[1].

W 1820, z inicjatywy biskupa Argeş Hilariona, rozpoczęto kolejny remont monasteru. Trwał on do 1863 i został ukończony przez biskupa Argeş Klemensa[1] W latach 1836–1840 przy klasztorze działało seminarium duchowne[2] kształcące duchownych dla metropolii Wołoszczyzny, zaś od 1840 do 1864 – archiwum państwowe[1]. Dwadzieścia lat później monaster Antyma został przebudowany; pierwotną postać zachowała jedynie kaplica oraz budynek mieszkalny z celami dla mnichów i drukarnią założoną przez metropolitę Antyma. W latach 1860–1863 dekorację malarską w głównym soborze wykonał Petre Alexandrescu[2]. W tym samym okresie na fasadzie wykonano rozetę[1]. W latach 1865–1867 monaster był ponownie remontowany, ponieważ wylew Dymbowicy podmył jego fundamenty[1].

W latach 1910–1912 na terenie klasztoru zbudowany został pałac Świętego Synodu[1]. W latach 1945–1950 przy monasterze działała nieformalna grupa modlitewna utworzona przez mnichów i ludzi świeckich „Krzew Gorejący”[3]. Jej działalność zakończyła się aresztowaniem jej członków[2]. W 1950 monaster Antyma został jedną z oficjalnych rezydencji patriarchy rumuńskiego. Z inicjatywy patriarchy Justyniana przeprowadzono jego generalną renowację, a do głównej cerkwi wstawiono nowy ikonostas. W latach 1984–1986 władze komunistycznej Rumunii wymusiły przesunięcie jednego z budynków monasterskich, biblioteki patriarchalnej, o czternaście metrów, w związku z wytyczaniem nowej ulicy i budową bloków mieszkalnych[1][4].

Na początku XXI w. w monasterze Antyma żyło piętnastu mnichów[2]. Przy klasztorze działa również muzeum sztuki sakralnej oraz wystawa poświęcona twórcy klasztoru[2].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f g h i j T. Danalache, Manastirea Antim
  2. a b c d e f g h АНТИМ ИВИРЯНУ
  3. Cronologie
  4. Ł. Galusek, M. Jurecki, A. Dumitru, Rumunia. Mozaika w żywych kolorach, Bezdroża, Kraków 2004, s. 91.