– —

Myślnikznak pisarski z grupy znaków interpunkcyjnych w postaci dłuższej, poziomej kreski, położonej w pobliżu średniej linii pisma. W druku znak pisarski myślnika powinien być reprezentowany przez dwa znaki typograficzne: pauzę lub półpauzę[1]. Obserwuje się przy tym tendencję do odchodzenia od stosowania pełnej pauzy (dawniej przeważającej) na korzyść półpauzy[potrzebny przypis].

UżycieEdytuj

W języku polskim myślnik używany jest najczęściej:

  • zamiennie z przecinkiem przy wtrąceniach (ale konsekwentnie ten sam znak na początku i końcu wtrącenia)[2], np.:
Gdzieś tam na stole – tym takim drewnianym – stała szklanka.
(w przykładzie do oznaczenia myślnika użyte są półpauzy)
  • w zapisie dialogów[3], np.:
— Nie widziałeś gdzieś szklanki? — spytał Bazyli.
(w przykładzie do oznaczenia myślnika użyte są pauzy)
  • zastępując powtarzany czasownik[4], np.:
Jutro będę w Krakowie, pojutrze – w Kielcach, za tydzień – w Warszawie.

BłędyEdytuj

Częstym uchybieniem typograficznym, zdarzającym się nie tylko w amatorsko pisanych tekstach, jest użycie znaku dywizu (najkrótszej poziomej kreski położonej w pobliżu średniej linii pisma) dla oznaczenia myślnika. Taki błąd popełniany jest głównie z powodu braku bezpośredniego dostępu myślnika z klawiatury dywiz natomiast jest dostępny – i niewiedzy.


W Unikodzie myślnik występuje w wersjach:

Nazwa Znak Unicode Kod HTML Nazwa unikodowa
Półpauza U+2013 – lub – lub – EN DASH
Pauza U+2014 — lub — lub — EM DASH

PrzypisyEdytuj

  1. Myślnik. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.
  2. Myślnik i wtrącenia. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.
  3. Myślnik i wypowiedź narratora. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.
  4. Myślnik użyty zamiast domyślnych czasowników jest, są, przed zaimkiem to. W: Wielki słownik ortograficzny PWN. Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006.

Zobacz teżEdytuj

Różnice między znakami dywizu i myślnika są omówione w artykułach o: