Numer konskrypcyjny

Numer konskrypcyjny (łac. conscriptio – spis, wykaz[1]) – dawniej oznaczał kolejny numer nieruchomości (domu, parceli) w mieście lub dzielnicy miasta[2]. Do drugiej połowy XIX wieku na obszarze ziem polskich pod zaborem austriackim numery konskrypcyjne stanowiły adresy[2]. Posesje oznaczane numerami konskrypcyjnymi nie znajdowały się miejscowo obok siebie, jako że numery były przyznawane w sposób chronologiczny[2]. Po wprowadzeniu nazw ulicy i numeracji według ich przebiegu, numery konskrypcyjne służyły pobocznie do oznaczeń formalnych[2].

Numer konskrypcyjny na budynku w Sanoku przy ulicy Jagiellońskiej 52

Przy opisie realności (tj. nieruchomości) podawano numer konskrypcyjny oraz dodatkowo numer orientacyjny przy danej ulicy[3].

W okresie zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej funkcjonowały urzędy konskrypcyjne[4][5][6], działał komisarz konskrypcyjny[7][8], były pobierane należności konskrypcyjne[9].

PrzypisyEdytuj

  1. Słownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1978, s. 382.
  2. a b c d Katarzyna Łoza: Zakręcony Lwów #22: Numer 346. lwow.info, 2019-06-26. [dostęp 2020-06-11].
  3. Licytacje realności lwowskich. „Kurjer Lwowski”. Nr 272, s. 8, 1 października 1901. 
  4. Kronika. „Kurjer Lwowski”. Nr 246, s. 4, 6 września 1885. 
  5. Kronika. Stypendja dla sierót. „Kurjer Lwowski”. Nr 275, s. 4, 3 października 1888. 
  6. Kronika. Dla kandydatów do pływania. „Kurjer Lwowski”. Nr 99 (dodatek), s. 2, 9 kwietnia 1894. 
  7. Kronika. Spis ludności. „Kurjer Lwowski”. Nr 355, s. 4, 23 grudnia 1890. 
  8. Sjonistyczna agitacja wobec konskrypcji. „Kurjer Lwowski”. Nr 589, s. 2, 20 grudnia 1910. 
  9. Kronika. Praktyki konskrypcyjne. „Kurjer Lwowski”. Nr 39, s. 4, 8 lutego 1901.