Ten artykuł dotyczy zakonnika. Zobacz też: oblaty.

Oblat (od łac. oblatus – ofiarowany) – członek katolickiego zgromadzenie zakonnego założonego w 1816 r. we Francji, osoba świecka podejmująca stałą służbę przy klasztorze i uprawniona do noszenia stroju zakonnego, a w średniowieczu także dziecko przeznaczone przez rodziców do stanu zakonnego[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. oblat – Słownik języka polskiego PWN, sjp.pwn.pl [dostęp 2021-06-15] (pol.).