Odporność przeciwnowotworowa

naturalne mechanizmy immunologiczne przeciwdziałające rozwojowi nowotworów

Odporność przeciwnowotworowa – ważna funkcja układu immunologicznego polegająca na identyfikacji i eliminacji komórek nowotworowych. Bywa też określana nazwą – nadzór immunologiczny.

W komórkach ulegających transformacji nowotworowej pojawiają się pewne cechy, które pozwalają układowi immunologicznemu na odróżnienie ich od komórek zdrowych i ich eliminację.

Pewne antygeny powierzchniowe nowotworów są rozpoznawane przez układu odpornościowy jako obce i są niszczone poprzez mechanizmy odpowiedzi przeciwnowotworowej.

Mogą to być antygeny pochodzące z wirusów onkogennych, np. wirusa brodawczaka ludzkiego. Niekiedy własne białka organizmu, które występują w małych ilościach w normalnych komórkach, ale ich poziom znacznie rośnie w komórkach nowotworowych. Na przykład enzym tyrozynaza, którego silna ekspresja przekształca melanocyty skóry w czerniaka. Innym źródłem antygenów nowotworowych są białka organizmu niezbędne dla regulacji wzrostu i przeżycia komórek, których kodujące geny mutują i to powoduje transformację nowotworową (onkogeny)[1].

W odporności przeciwnowotworowej biorą udział[2]:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Szczepan Józefowski: Odporność przeciwnowotworowa i immunoterapia onkologiczna. W: Krzysztof Bryniarski: Immunologia dla studentów wydziałów medycyny i lekarzy. Wrocław: Edra Urban & Partner, 2017. ISBN 978-83-65625-62-5.
  2. J. Gołąb, M. Jakóbisiak, M. Lasek, T. Stokłosa: Immunologia. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2017. ISBN 978-83-01-20410-5.