Otwórz menu główne

Odznaka za Czas Pobytu na Froncie

Odznaka za Czas Pobytu na Froncie
(nadanie trzykrotne za 18 miesięcy służby frontowej)

Odznaka honorowa dla Oficerów (Równorzędnych) i Szeregowych za Czas Pobytu na Froncie - polskie odznaczenie wojskowe, ustanowione rozporządzeniem Rady Obrony Państwa z 14 lipca 1920 roku. Nadawana żołnierzom Wojska Polskiego, bez względu na stopień i rodzaj broni, za czas pobytu na froncie po dniu 1 listopada 1918 roku, w bezpośredniej styczności bojowej z nieprzyjacielem. Za każde 6 miesięcy służby frontowej przysługiwało prawo do jednej odznaki. Prawo do odznaki posiadali także żołnierze służący podczas wojny światowej przed dniem 1 listopada 1918 w następujących formacjach:

Odznaka (obok ustanowionej równocześnie Odznaki honorowej dla Oficerów (Równorzędnych) i Szeregowych za Rany i Kontuzje) była chronologiczne drugim odznaczeniem (po Orderze Virtuti Militari) ustanowionym w odrodzonej Polsce, a pierwszym bez wcześniejszej tradycji. Odznaka miała kształt skierowanego ku górze kąta (szewronu) o ramionach długości 3 cm każde, wykonanego ze srebrnego galonu lub haftowanego srebrnym bajorkiem. Odznakę noszono na prawym rękawie kurtki mundurowej, 15 cm poniżej ramienia. Za kolejne 6 miesięcy służby frontowej przysługiwały następne odznaki, naszywane bezpośrednio pod pierwszą.

Za służbę frontową podczas II wojny światowej odznaki nie nadawano. Zrezygnowano także z noszenia odznak za wcześniejszą służbę.

BibliografiaEdytuj

  • Rozporządzenie Rady Obrony Państwa z dnia 14 lipca 1920 roku w przedmiocie ustanowienia Odznaki honorowej dla Oficerów (Równorzędnych) i Szeregowych za Czas Pobytu na Froncie (Dz.U. z 1920 r. nr 83, poz. 554)
  • Wiesław Bończa-Tomaszewski, Kodeks Orderowy, Warszawa 1939