Otwórz menu główne

Oswald Eryk Unger (ur. 6 maja 1896, zm. 5 lipca 1967) – inżynier, kapitan saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Oswald Eryk Unger
kapitan saperów inżynier kapitan saperów inżynier
Data urodzenia 6 maja 1896
Data śmierci 5 lipca 1967
Przebieg służby
Lata służby 1914-1921 i 1939-1945
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 21 Górski Batalion Saperów
Stanowiska dowódca kompanii saperów
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

Oswald Eryk Unger urodził się 6 maja 1896 roku. W 1914 roku pełnił służbę w Legionie Zachodnim, a w latach 1915–1918 w batalionie pionierów cesarskiej i królewskiej Armii. W 1918 roku, po powrocie z frontu serbskiego, wstąpił do Wojska Polskiego.

Dowodził 2. kompanią V Batalionu Saperów, a w lutym 1920 roku po przemianowaniu jednostki na VI Batalion Saperów objął dowództwo 1. kompanii. W kwietniu 1920 roku został organizatorem i dowódcą 3. kompanii 21 Górskiego Batalionu Saperów. Wziął udział w odsieczy Lwowa i wyprawie kijowskiej. W 1920 roku awansował na porucznika. W 1921 roku został przeniesiony do rezerwy[1]. W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów inżynierii i saperów[2].

Po zakończeniu służby wojskowej kontynuował studia na Politechnice we Lwowie, które ukończył uzyskując dyplom inżyniera dróg i mostów. W latach 1926–1927 był urzędnikiem kontraktowym Dyrekcji Robót Publicznych we Lwowie i Szefostwa Budownictwa Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. W 1927 roku założył pierwszą firmę budowlaną, którą w 1929 roku przeniósł do Gdyni. Działacz Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Gdynia, jako oficer pospolitego ruszenia w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII i był „przewidziany do użycia w czasie wojny”[3].

W kampanii wrześniowej 1939 roku pełnił funkcję oficera taktycznego w sztabie Dowództwa Obrony Warszawy. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał m.in. w Oflagu IIC Woldenberg. W obozie był wykładowcą na kursach budowlanych i starszym baraku nr 12a, w którym przebywali polscy oficerowie pochodzenia żydowskiego. W 1945 roku, po uwolnieniu z niewoli, powrócił do kraju.

Ordery i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Pierwsza lista oficerów rezerwowych WP, dodatek do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 37 z dnia 24 września 1921 roku, s. 52.
  2. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 839.
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 281, 1009.
  4. Dekret Wodza Naczelnego L. 2949 z 17 maja 1921 r. Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 21, poz. 828

BibliografiaEdytuj

  • Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych.
  • Roczniki oficerskie 1923 i 1924.
  • H. Komiczek, M. S. Zarudzki, Jeniecka konspiracja wojskowa w oflagu II C Woldenberg, Poznań 1989.
  • J. Olesik, Oflag IIC Woldenberg, Warszawa 1988.