Otwórz menu główne

Pałac w Obroszynie

Pałac w Obroszynie – letni pałac arcybiskupów lwowskich, wybudowany w 1730[1] przez arcybiskupa Jana Skarbka[2][3], w Obroszynie, położony w rejonie pustomyckim obwodu lwowskiego, 14 km od Lwowa.

Pałac w Obroszynie
Ilustracja
Pałac w Obroszynie
Państwo  Ukraina
Miejscowość Obroszyn
Typ budynku pałac
Styl architektoniczny barok
Architekt Józef II Fontana
Ukończenie budowy 1730
Położenie na mapie obwodu lwowskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu lwowskiego
Pałac w Obroszynie
Pałac w Obroszynie
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Pałac w Obroszynie
Pałac w Obroszynie
Ziemia49°47′07″N 23°52′07″E/49,785278 23,868611
Galeria: pałac
Portal pałacu
Brama do pałacu
Pałac. Obroszyn
Obroszyn. Budynki przy bramie
Obroszyn. Budynki przy bramie
Obroszyn. Budynki przy bramie
Obroszyn. Pałac od ogrodu
Obroszyn. Pałac od ogrodu
Obroszyn. Płaskorzeźba od ogrodu
Obroszyn. Sala pałacu
Obroszyn. Hol na 1 piętrze
Obroszyn. Wieża przy pałacu
Obroszyn. Budynek przy pałacu
Obroszyn. Budynek przy pałacu

PołożenieEdytuj

Pałac znajduje się w północnej części wsi. Na teren rezydencji prowadzi duża barokowa brama, flankowana dwiema wieżami z napisem Instytut, ponieważ w budynku obecnie mieści się Instytut Rolny[1].

Pałac w Obroszynie był częściej odwiedzany przez arcybiskupów od zamku w Dunajowie, ponieważ ten ostatni leżał w miejscu odległym od Lwowa, nieprzystępnym z powodu kilometrowej odległości od ubitej drogi[4]. Biskupi mieli bliżej wspaniałe i wygodne miejsce do spędzania wolnego czasu[5] mianowicie pałac w Obroszynie koło Gródka[4].

HistoriaEdytuj

W pałacu w 1780 zmarł arcybiskup Wacław Hieronim Sierakowski, zaś w 1812 arcybiskup Kajetan Ignacy Kicki[3].

ArchitekturaEdytuj

Dwukondygnacyjny barokowy pałac, zbudowany na planie prostokąta, jest dziełem architekta Józefa II Fontany. Od frontu bryłę pałacu wyróżniają dwa boczne alkierze i środkowy ryzalit z wysokim frontonem, łącząc w ten sposób typowo polskie alkierze z elementami modnego wówczas francuskiego budownictwa pałacowego. Od strony pięknego[3] ogrodu w typie francuskim dobudowano nieduży taras z kamiennymi schodami. Pałac został poddany przebudowie w 1922 według projektu Bronisława Wiktora, która zaburzyła pierwotną koncepcję architektoniczną[1].

WyposażenieEdytuj

W pałacu znajdowały się portrety wszystkich arcybiskupów lwowskich, między innymi ciekawy, imaginacyjny portret Krystyna z Ostrowa de Gozdowa, pierwszego arcybiskupa halickiego obrządku łacińskiego[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski, Artur Grossman: Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu.... Kraków: Wyd. Bezdroża, 2005, s. 154-55. ISBN 83-921981-6-6.
  2. Roman Aftanazy, Dzieje rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej, wyd. drugie przejrzane i uzupełnione, t. 7: Województwo ruskie, Ziemia Halicka i Lwowska, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1995, s. 376-381, ISBN 83-04-04229-0, ​ISBN 83-04-03701-7​ (całość).
  3. a b c d Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII. Warszawa: 1880-1902, s. 349-50.
  4. a b Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski: Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. II. Warszawa: 1880-1902, s. 224-25.
  5. Dunajow. [dostęp 25.9.13].

BibliografiaEdytuj

  • Aleksander Strojny, Krzysztof Bzowski, Artur Grossman, Ukraina zachodnia: tam szum Prutu, Czeremoszu..., Kraków: Wyd. Bezdroża, 2005, s. 154-55, ISBN 83-921981-6-6, OCLC 750033004.

Linki zewnętrzneEdytuj