Otwórz menu główne
Sven Leonard Rydholm, Portret grupowy we wnętrzu. Johan Lundgren z rodziną w Göteborgu, 1859
Nieznany fotograf, Portret Frederique i Idy Freese, ok. 1860-1880

Pannotypia, panotypia (z łac. pannussukno) – technika fotograficzna wynaleziona w 1853 r. przez firmę Wülff & Co., stosowana do ok. 1880 r.

Technika polega na wykonaniu na szklanej płycie negatywu metodą mokrego kolodionu, podobnie jak w ambrotypii, zmieniając jedynie proporcje składników kolodionu, tak by było go łatwiej odspoić od szklanej kliszy. Po jej naświetleniu warstwę kolodionową przenoszono na nawoskowaną, ciemną tkaninę, w wyniku czego obraz widziany był jako pozytyw. Tkaninę wcześniej poddawano kąpieli w roztworze gumy arabskiej, dzięki czemu wilgotna warstwa kolodionowa przywierała do tkaniny. Po wyschnięciu panotypy były oprawiane podobnie jak ambrotypy.

W technice tej wykonywano niemal wyłącznie portrety. Często posługiwali się nią wędrowni fotografowie.

Zachowane do dziś panotypy zazwyczaj znajdują się w złym stanie. Często występują spękania warstwy kolodionowej, tkanina jest wrażliwa i podatna na załamania, a kontrast obrazu zanika.

BibliografiaEdytuj

  • Bertrand Lavédrine i inni, Photographs of the Past. Process and Preservation, Los Angeles: The Getty Conservation Institute, 2009, ISBN 978-089236-957-7.
  • Aleksander Żakowicz, Jerzy Piwowarski, Słownik technik i tendencji stylistycznych stosowanych w polskiej fotografii artystycznej przed 1939 r., Lwów 2001, ISBN 966-7022-01-03.