Otwórz menu główne
Zischägge.JPG

Pappenheimer – w bronioznawstwie określenie dwóch różnych typów broni, których nazwa wzięła się od nazwiska wybitnego dowódcy wojsk cesarskich marszałka Gottfrieda Pappenheima. W Polsce był to rodzaj otwartego hełmu popularnego w XVII wieku w oddziałach rajtarów, arkebuzerów, a w terminologii angielskiej i niemieckiej jest znany jako odmiana rapieru.

Hełm pappenheimerEdytuj

Jako rodzaj hełmu był popularny również u kirasjerów podczas wojny trzydziestoletniej oraz wojny domowej w Anglii w czasach Cromwella (Anglicy określali go mianem garnek z ogonem rakalobster-tailed pot/lobster pot) jako hełm otwarty w typie szyszaka, będący prawdopodobnie naśladownictwem husarskich szyszaków polskich, węgierskich i tureckich. W Polsce pappenheimer używany był przez husarię w końcu XVII w. i 1 poł. XVIII w. W epoce saskiej dodawano niekiedy po bokach metalowe ozdobne smocze skrzydła (wycinane ażurowo w owale lub serduszka) jako symboliczną miniaturę skrzydeł husarskich.

Charakteryzował się dzwonem modelowanym w 6 karbków zbiegających się na szczycie, gdzie znajdowało się kółko służące do zawieszenia hełmu, trójkątnymi policzkami o zaokrąglonych bokach z otworami słuchowymi, wyciętym daszkiem, przez który przechodził nosal mocowany śrubą, folgowym nakarczkiem oraz rzemiennymi pętlami służącymi do zawiązania hełmu pod brodą. Zazwyczaj był czerniony dla zabezpieczenia przed korozją.

Rapier pappenheimerEdytuj

Zachodnioeuropejska odmiana rapieru o stalowym jelcu krzyżowo-kabłąkowo-koszowym posiadała krzyż wykonany z czworogrannego pręta, esowato wygiętego i rozklepanego na końcach w kształt stożków. Była to broń bardzo popularna po obu walczących stronach wojny trzydziestoletniej zwłaszcza w Niemczech i Holandii. Niektórzy bronioznawcy określają go mianem rapier flamandzki. Używał go m.in. król Szwecji Gustaw II Adolf w bitwie pod Lützen, w której poległ.

BibliografiaEdytuj