Paweł Elsztein

polski publicysta, tłumacz

Paweł Elsztein (ur. 25 stycznia 1922 w Warszawie, zm. 23 kwietnia 2020 tamże) – polski publicysta, popularyzator lotnictwa, autor ponad 75 specjalistycznych książek, tłumacz i fotograf.

Paweł Elsztein
Data i miejsce urodzenia 25 stycznia 1922
Warszawa
Data i miejsce śmierci 23 kwietnia 2020
Warszawa
Zawód, zajęcie publicysta
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Życie i działalnośćEdytuj

Od urodzenia mieszkał na warszawskiej Pradze, przez dwa pierwsze lata przy ul. Strzeleckiej, potem przy ul. Małej 7[1]. Był absolwentem VI Gimnazjum Miejskiego (obecnie XIII Liceum Ogólnokształcące z Oddziałami Dwujęzycznymi im. płk. Leopolda Lisa-Kuli w Warszawie).

W czasie okupacji niemieckiej był pracownikiem wytwórni telekomunikacyjnej przy ul. Grochowskiej i warsztatów kolejowych na Bródnie. Po wojnie był aktywnym uczestnikiem reaktywacji Aeroklubu Warszawskiego, w którym pełnił później funkcję szefa sekcji młodzieży. Prowadził teoretyczne kursy szybowcowe w praskim Liceum im. Władysława IV.

Przez blisko 30 lat pracował jako dziennikarz i sprawozdawca prasy lotniczej będąc autorem artykułów z zakresu awiacji, astronautyki i modelarstwa. Był autorem ok. 500 artykułów specjalistycznych, współpracownikiem redakcji czasopism: „Astronautyka”, „Postępy Astronomii”, „Skrzydlata Polska”, „Skrzydła i Motor”. Na emeryturę przeszedł w 1983 r. Był autorem ponad 75 książek, w tym między innymi: „Młody modelarz rakiet” (1963 wyd. I, 1966 wyd. II, 1975 wyd. III całkowicie zmienione), „Mechanikom cześć!: ze wspomnień mechanika lotniczego” (1955), „Rakiety sondujące atmosferę” (1969), „Modelarstwo lotnicze w Polsce: od zarania do 1944 roku” (1986), „Budowa i pilotaż latawców” (1975), „Polska w kosmosie” (1978), „Budujemy latawce” (1989) czy „1000 słów o lotnictwie: mała encyklopedia lotnicza” (1958)[2]. Tłumaczył także publikacje o podobnej tematyce z języków rosyjskiego i niemieckiego.

Amatorsko zajmował się również fotografią, uwieczniając na zdjęciach swoją rodzinną warszawską Starą Pragę. Swoje prace prezentował między innymi na wystawach z cyklu „Praskie klimaty” w latach 1997, 1998 i 2001, a także na wystawach zbiorowych w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta czy Galerii Sztuki Współczesnej Aktyn. W 1998 został wyróżniony tytułem „Prażanina Roku” przez Towarzystwo Przyjaciół Pragi. Jest autorem książki „Moja Praga. Z archiwum wspomnień" (Warszawa: Dom Wydawniczy Syrenka, 2002 ​ISBN 978-83-929454-4-4​).

Zmarł 23 kwietnia 2020[3].

Wybrane nagrody i odznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Tomasz Urzykowski: Paweł Elsztein nie żyje. To on zaczął modę na Pragę. Pierwszy dostrzegł jej urok. warszawa.wyborcza.pl, 26 kwietnia 2020. [dostęp 2020-04-28].
  2. Wykaz publikacji w katalogu Biblioteki Narodowej w Warszawie [1]
  3. Paweł Elsztein nie żyje. Wspomnienie (pol.). przegladpraski.pl. [dostęp 2020-04-24].

BibliografiaEdytuj