Pierre Ngolo
Pierre Ngolo (ur. 27 czerwca 1954 w Etoro-Gamboma[1][2]) – kongijski polityk, od sierpnia 2011 roku sekretarz generalny Kongijskiej Partii Pracy (PCT). W latach 2002–2012 był sekretarzem generalnym Zgromadzenia Narodowego[2]. Od 2017 roku pełni funkcję przewodniczącego Senatu[3].
![]() Pierre Ngolo w 2018 roku | |
Data i miejsce urodzenia |
27 czerwca 1954 |
---|---|
Przewodniczący Senatu Republiki Konga | |
Okres |
od 12 sierpnia 2017 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik |
André Obami Itou |
Sekretarz Generalny Zgromadzenia Narodowego | |
Okres |
od 2002 |
Przynależność polityczna | |
Następca | |
Sekretarz Generalny Kongijskiej Partii Pracy | |
Okres |
od sierpień 2011 |
Przynależność polityczna | |
Poprzednik |
Dzieciństwo i młodość
edytujNgolo urodził się w Etoro, położonym w dystrykcie Gamboma w departamencie Plateaux[2]. Jako nastolatek działał w Union de la jeunesse socialiste congolaise, młodzieżówce PCT[4]. Uczęszczał na Université Marien Ngouabi w Brazzaville[4], gdzie studiował filozofię, następnie kontynuował studia w Reims[4]. Po powrocie do Konga pracował jako nauczyciel filozofii w szkole średniej[4].
Kariera polityczna
edytujRząd przejściowy
edytujNgolo był jednym z 75 członków Conseil National de Transition (Narodowej Rady Tymczasowej), która w latach 1998–2002 pełniła funkcję tymczasowego parlamentu, został wyznaczony na jej pierwszego sekretarza[5].
Zgromadzenie Narodowe
edytujWybory parlamentarne w 2002 roku
edytujW wyborach parlamentarnych w czerwcu 2002 roku, jako kandydat PCT w okręgu wyborczym Ongogni, został wybrany do Zgromadzenia Narodowego[6], zdobywając 99,69% głosów[6]. 10 sierpnia 2002 roku został wybrany na sekretarza generalnego Zgromadzenia Narodowego[7]. Ngolo był delegatem na 27. konferencję Union des Parlements Africains, która odbyła się w Algierze w listopadzie 2004 roku[8].
Wybory parlamentarne w 2007 roku
edytujW wyborach parlamentarnych w 2007 roku Ngolo startował jako kandydat PCT w okręgu Ouenzé[9]. Uzyskał reelekcję w pierwszej turze, zdobywając 54,30% głosów[10]. 4 września został ponownie wybrany na sekretarza generalnego Zgromadzenia Narodowego[2].
Wspólnota Gospodarcza Państw Afryki Środkowej
edytuj23 lutego 2010 roku, w Brazzaville, Ngolo oświadczył, że podczas sesji komisji międzyparlamentarnej CEMAC, która odbyła się w dniach 17–19 lutego w Malabo w Gwinei Równikowej, został wybrany na przewodniczącego Wspólnoty Gospodarczej Państw Afryki Środkowej[11].
Wybory parlamentarne w 2012 roku
edytujW wyborach parlamentarnych w 2012 roku uzyskał reelekcję, ale nie został ponownie wybrany na stanowisko sekretarza generalnego Zgromadzenia Narodowego[12], jego funkcję objął Liranga Valère Gabriel Etéka-Yémet[12].
Kongijska Partia Pracy
edytujNa początku 2011 roku Ngolo został wyznaczony na sprawozdawcę komitetu przygotowawczego szóstego nadzwyczajnego kongresu PCT[13][14]. Na szóstym nadzwyczajnym kongresie w Brazzaville, Ngolo został wybrany na Sekretarza Generalnego PCT[15][16][17][18]. Stanowisko oficjalnie objął 25 sierpnia 2011 roku[19]. W wyborach w 2012 roku, pod przewodnictwem Ngolo, PCT, po raz pierwszy od czasu wprowadzenia systemu wielopartyjnego, zdobyła większość parlamentarną[4].
Senat
edytuj25 kwietnia 2017 roku potwierdził, że będzie się ubiegać o reelekcję do Zgromadzenia Narodowego[20], PCT jednak nie zdecydowała się na jego nominację[21][22]. Został natomiast nominowany do ubiegania się o mandat senatora. W wyborach pośrednich w 2017 roku uzyskał 86 głosów, tym samym uzyskując mandat do Senatu[23]. 12 sierpnia 2017 roku został wybrany na stanowisko przewodniczącego Senatu[3].
Zobacz też
edytujPrzypisy
edytuj- ↑ Sénat : Pierre Ngolo prend ses fonctions | adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo [online], adiac.netisse.eu [dostęp 2021-05-15] .
- ↑ a b c d Qui sont les nouveaux membres du bureau de l'Assemblée nationale? [online], Les Dépêches de Brazzaville, 8 lipca 2011 [dostęp 2020-05-18] [zarchiwizowane z adresu 2011-07-08] .
- ↑ a b IPU PARLINE database: CONGO (Sénat), General information [online], archive.ipu.org [dostęp 2020-05-22] .
- ↑ a b c d e Congo Brazzaville – Pierre Ngolo : le parti, tout le parti, rien que le parti – Jeune Afrique [online], JeuneAfrique.com, 15 października 2012 [dostęp 2020-05-19] (fr.).
- ↑ Calixte Baniafouna , La bataille de Brazzaville, 5 juin-15 octobre 1997, L'Harmattan, 1995, s. 191–197, ISBN 978-2-913973-03-9 (fr.).
- ↑ a b Elections législatives : les 51 élus du premier tour [online], Les Dépêches de Brazzaville, 9 lutego 2012 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-09] .
- ↑ Jean-Pierre Thystère-Tchikaya élu président de l’Assemblée nationale [online], Les Dépêches de Brazzaville, 11 marca 2012 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-11] .
- ↑ Pierre Ngolo fait le point sur les assises de l’Union Parlementaire Africaine à Alger [online], Les Dépêches de Brazzaville, 11 marca 2012 [dostęp 2020-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-11] .
- ↑ Thierry Noungou , Législatives 2007. Jean Claude Gakosso annonce à Brazzaville sa candidature aux ressortissants du district d'Ongogni [online], Les Dépêches de Brazzaville, 26 lutego 2012 [dostęp 2020-05-21] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-26] .
- ↑ Elections législatives : les 44 élus du premier tour [online], Les Dépêches de Brazzaville, 26 lutego 2012 [dostęp 2020-05-21] [zarchiwizowane z adresu 2012-02-26] .
- ↑ Pierre Ngolo élu à la tête du Parlement de la Cémac [online], Les Dépêches de Brazzaville, 7 czerwca 2012 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-07] .
- ↑ a b Justin Koumba reconduit à la tête de l’assemblée nationale du Congo [online], 6 września 2012 [dostęp 2020-05-22] (fr.).
- ↑ Les députés du PCT à l'Assemblée nationale favorables à la tenue du 6e congrès extraordinaire [online], Les Dépêches de Brazzaville, 10 czerwca 2012 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-10] .
- ↑ lasemaineafricaine - 6ème congrès extraordinaire du P.c.t : Jean-Pierre Nonault à la tête de bureau de la coordination du comité préparatoire [online], www.lasemaineafricaine.net [dostęp 2020-05-22] .
- ↑ À Brazzaville, le Parti congolais du travail à la recherche d’un second souffle – Jeune Afrique [online], JeuneAfrique.com, 26 lipca 2011 [dostęp 2020-05-22] (fr.).
- ↑ Vie des partis : Pierre Ngolo élu secrétaire général du Parti congolais du travail [online], Les Dépêches de Brazzaville, 12 czerwca 2012 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-12] .
- ↑ Denis Sassou Nguesso aux congressistes du P.c.t : «Les élections ne se gagnent pas dans les bureaux. Elles se gagnent sur le terrain» [online], web.archive.org, 17 marca 2012 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2012-03-17] .
- ↑ Congo : la surprise Pierre Ngolo – Jeune Afrique [online], JeuneAfrique.com, 1 września 2011 [dostęp 2020-05-22] (fr.).
- ↑ Parti congolais du travail : Pierre Ngolo prend officiellement ses fonctions de secrétaire général [online], Les Dépêches de Brazzaville, 12 czerwca 2012 [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2012-06-12] .
- ↑ lasemaineafricaine - Première circonscription de Ouénzé (Brazzaville) : Candidat du P.c.t, Pierre Ngolo à la conquête d’un troisième mandat [online], www.lasemaineafricaine.net [dostęp 2020-05-22] [zarchiwizowane z adresu 2017-09-01] .
- ↑ Ouenzé 1 : Dernières rencontres de Pierre Ngolo avec ses mandants | adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo [online], www.adiac-congo.com [dostęp 2020-05-22] .
- ↑ Elections législatives : le candidat Juste Désiré Mondélé investit les membres de sa campagne à Ouenzé | adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo [online], www.adiac-congo.com [dostęp 2020-05-22] .
- ↑ Sénatoriales 2017 : la majorité présidentielle rafle tous les sièges de Brazzaville | adiac-congo.com : toute l'actualité du Bassin du Congo [online], www.adiac-congo.com [dostęp 2020-05-22] .