Piotr Czapla (ur. 17 maja 1868 w Sielcu, zm. 6 maja 1928 we Włocławku) – polski duchowny katolicki, teolog, profesor i rektor Wyższego Seminarium Duchownego we Włocławku.

Szkołę średnią ukończył w Częstochowie. Po studiach teologicznych w Seminarium Duchownym we Włocławku przyjął w 1893 święcenia kapłańskie. Następnie był wikariuszem a potem administratorem parafii w Lubieniu Kujawskim i proboszczem w Błennej. W latach 1900-1904 odbył w Innsbrucku studia teologiczne uwieńczone doktoratem. Po powrocie do Polski został mianowany przez bp. Stanisława Zdzitowieckiego profesorem i ojcem duchownym Seminarium Duchownego we Włocławku. Wykładał teologię fundamentalną i moralną, a później także teologię pastoralną, ascetyczną i mistyczną. Prowadził dla alumnów dni skupienia, organizował tercjarstwo i stowarzyszenia abstynenckie. We Włocławku i okolicy zyskał sławę jako dobry spowiednik. W latach 1912-1916 był proboszczem parafii św. Mikołaja w Sadlnie. W 1918 został członkiem kapituły katedralnej. Od 1925 do śmierci pełnił funkcję rektora seminarium i w 1927 uzyskał dla niego prawa szkoły wyższej.

Był pierwszym redaktorem „Kroniki Diecezji Kujawsko-Kaliskiej”, przyczynił się do wznowienia w 1925Ateneum Kapłańskiego”. Publikował artykuły z teologii moralnej i pastoralnej w „Ateneum Kapłańskim”, „Kronice Diecezji Kujawsko-Kaliskiej” i „Wiadomościach Pasterskich”, a także w Podręcznej encyklopedii kościelnej. Głównym jego dziełem są Ogólne zasady duszpasterstwa (Włocławek, 1919).

BibliografiaEdytuj

  • H. Kaczorowski, Śp. ksiądz rektor Piotr Czapla, „Ateneum Kapłańskie”, 21 (1928) 490-491
  • M. Morawski, Śp. ksiądz Piotr Czapla, „Kronika Diecezji Włocławskiej”, 22 (1928) 113-121
  • S. Librowski, Czapla Piotr, w: Encyklopedia katolicka, t. 3, Lublin 1985, kol. 753