Początkowa teoria parametru Ψ dla nadciekłości

Początkowa teoria parametru Ψ dla nadciekłości – teoria opisująca zjawisko nadciekłości transponowana z teorii Ginzburga-Landaua dla nadprzewodników. Zjawisko nadciekłości można uznać za nadprzewodnictwo cieczy nienaładowanej.

Warunki brzegowe na ścianceEdytuj

Początkowa teoria parametru dla nadciekłości jest bardzo podobna do teorii parametru dla nadprzewodnictwa, ale nie zawiera ładunków elektrycznych.

Gęstość składowej nadciekłej   na ściance jest równa zeru.

 
 

WyprowadzenieEdytuj

Skalarna, zespolona funkcja jest wyrażona poniższym równaniem:

 
 

oraz

 

gdzie:

 stała Diraca,
  – masa,
  – strumień składowej nadciekłej,
  – prędkość wzdłuż ścianki.

Długość korelacji ξ wynosi:

 
 
 

gdzie:

  – temperatura przemiany odpowiadająca punktowi  

Początkową teorię parametru Ψ można stosować tylko wtedy, gdy makroskopowa funkcja   mało zmienia się w skali atomowej. Teoria będzie skuteczna tylko w pobliżu punktu  

BibliografiaEdytuj

  • Ginzburg W.Ł.: O nadprzewodnictwie i nadciekłości oraz o „kanonie fizyki” u zarania XXI wieku, Wykład Noblowski, 2003.