Otwórz menu główne

Protokół lizbońskiumowa międzynarodowa podpisana 23 maja 1992 roku w Lizbonie przez postsowieckie republiki, na terytoriach których znalazła się broń jądrowa[1].

Protokół lizboński
Przedmiot regulacji proliferacja broni masowego rażenia
Podpisanie 23 maja 1992
Lizbona
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

TreśćEdytuj

Na mocy jego postanowień Białoruś, Kazachstan i Ukraina stały się stronami układu START I z 1991 oraz zadeklarowały przyłączenie się do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej z 1968 i pozbycie się swoich arsenałów jądrowych[1]. Tym samym jedynym sukcesorem postsowieckiej broni atomowej stała się Federacja Rosyjska[1]. Na początku lat 90. kwestia przekazania broni stała się przyczyną sporów pomiędzy Rosją i Ukrainą – strona ukraińska dążyła bowiem do uzyskania odszkodowań za przekazany arsenał[2].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Maciej Raś, Agata Włodkowska: Bezpieczeństwo obszaru WNP. W: Ryszard Zięba: Bezpieczeństwo międzynarodowe po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, 2008, s. 333. ISBN 978-83-60501-92-4.
  2. Piotr Kościński: Ukraina. Ratyfikacja START-I na jesieni. rp.pl, 1993-06-02. [dostęp 2 lutego 2010].

BibliografiaEdytuj

  • Maciej Raś, Agata Włodkowska: Bezpieczeństwo obszaru WNP. W: Ryszard Zięba: Bezpieczeństwo międzynarodowe po zimnej wojnie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, 2008, s. 333. ISBN 978-83-60501-92-4.

Linki zewnętrzneEdytuj