Protokół lizboński

umowa międzynarodowa pomiędzy Rosją, Białorusią, Ukrainą i Kazachstanem dotycząca broni jądrowej byłego ZSRR znajdującej się na terytorium postsowieckich republik

Protokół lizbońskiumowa międzynarodowa podpisana 23 maja 1992 roku w Lizbonie przez postsowieckie republiki, na terytoriach których znalazła się broń jądrowa[1]. Spisany został w językach miarodajnych angielskim, białoruskim, kazachskim, rosyjskim i ukraińskim[2].

Protokół lizboński
Przedmiot regulacji proliferacja broni masowego rażenia
Podpisanie 23 maja 1992
Lizbona
Zastrzeżenia dotyczące pojęć prawnych

TreśćEdytuj

Na mocy jego postanowień Białoruś, Kazachstan i Ukraina stały się stronami układu START I z 1991 oraz zadeklarowały przyłączenie się do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej z 1968 i pozbycie się swoich arsenałów jądrowych[1]. Tym samym jedynym sukcesorem postsowieckiej broni atomowej stała się Federacja Rosyjska[1]. Na początku lat 90. kwestia przekazania broni stała się przyczyną sporów pomiędzy Rosją i Ukrainą – strona ukraińska dążyła bowiem do uzyskania odszkodowań za przekazany arsenał[3].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Maciej Raś, Agata Włodkowska, Bezpieczeństwo obszaru WNP, [w:] Ryszard Zięba, Bezpieczeństwo międzynarodowe po zimnej wojnie, wyd. 1, Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, 2008, s. 333, ISBN 978-83-60501-92-4.
  2. Protocol to the Treaty between the United States of America and the Union of Soviet Socialist Republics on the reduction and limitation of strategic offensive arms [dostęp 2020-05-04] (ang.).
  3. Piotr Kościński, Ukraina. Ratyfikacja START-I na jesieni, [w:] Rzeczpospolita [online], 2 czerwca 1993 [dostęp 2010-02-02].

Linki zewnętrzneEdytuj