Otwórz menu główne

Renato Raffaele Martino

kardynał włoski

Renato Raffaele Martino (ur. 23 listopada 1932 w Salerno) – włoski duchowny rzymskokatolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, przewodniczący Papieskiej Rady Iustitia et Pax w latach 2002–2009, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Opieki Duszpasterskiej Emigrantów i Osób Podróżujących w latach 2006–2009, kardynał diakon od 2003, a od 2014 kardynał protodiakon Kolegium Kardynałów.

Renato Raffaele Martino
Kardynał protodiakon
Ilustracja
Renato Raffaele Martino (2011)
Herb Renato Raffaele Martino Virtus ex alto
Moc z wysoka
Kraj działania  Watykan
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1932
Salerno
Przewodniczący Papieskiej Rady Iustitia et Pax
Okres sprawowania 2002–2009
Przewodniczący Papieskiej Rady ds. Opieki Duszpasterskiej Emigrantów i Osób Podróżujących
Okres sprawowania 2006–2009
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 27 czerwca 1957
Nominacja biskupia 14 września 1980
Sakra biskupia 14 grudnia 1980
Kreacja kardynalska 21 października 2003
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Francesco di Paola ai Monti
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 14 grudnia 1980
Konsekrator Agostino Casaroli
Współkonsekratorzy Duraisamy Simon Lourdusamy
Gaetano Pollio

ŻyciorysEdytuj

Studiował na kilku uczelniach rzymskich – na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (filozofię i teologię), na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (prawo cywilne i kanoniczne, doktorat z prawa kanonicznego), przy Trybunale Roty Rzymskiej. Na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie zdobył przygotowanie dyplomatyczne. 27 czerwca 1957 przyjął w Salerno święcenia kapłańskie z rąk miejscowego arcybiskupa Demetrio Moscato.

Od lipca 1962 pracował w służbie dyplomatycznej Watykanu. Był attaché nuncjatury w Nikaragui, sekretarzem nuncjatury na Filipinach, audytorem nuncjatury w Libanie, radcą nuncjatury w Brazylii. Lata 1970–1975 spędził w Rzymie w Sekretariacie Stanu. W lipcu 1963 nadano mu tytuł nadzwyczajnego tajnego szambelana (później przemianowany na honorowy kapelan Jego Świątobliwości).

14 września 1980 został mianowany arcybiskupem tytularnym Segermes oraz pronuncjuszem w Tajlandii, jednocześnie delegatem apostolskim w Laosie, Malezji i Singapurze; sakry biskupiej udzielił mu 14 grudnia 1980 w Rzymie kardynał Agostino Casaroli, ówczesny sekretarz stanu. Od 1983 był dodatkowo delegatem apostolskim w Brunei, a w 1986 został przeniesiony na stanowisko stałego obserwatora Stolicy Apostolskiej przy ONZ w Nowym Jorku.

Od 1 października 2002 do 24 października 2009 pełnił funkcję przewodniczącego Papieskiej Rady Iustitia et Pax. 21 października 2003 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając diakonię S. Francesco di Paola ai Monti. W związku ze śmiercią papieża w kwietniu 2005 dalsze pełnienie funkcji przewodniczącego Rady przez kardynała Martino uległo zawieszeniu. Brał udział w konklawe 2005, po wyborze Benedykta XVI ponownie objął obowiązki przewodniczącego rady Iustitia et Pax. Od marca 2006 do lutego 2009 był jednocześnie przewodniczącym Papieskiej Rady ds. Opieki Duszpasterskiej Emigrantów i Osób Podróżujących.

23 listopada 2012 w związku z ukończeniem 80. roku życia utracił prawo do czynnego uczestniczenia w przyszłych konklawe.

Od 12 czerwca 2014 sprawuje funkcję protodiakona Kolegium Kardynałów[1].

PrzypisyEdytuj

  1. Kard. Renato Martino nowym kardynałem protodiakonem. niedziela.pl. [dostęp 2014-06-12].

BibliografiaEdytuj