Rozróżnienie angielskich /r/ i /l/ przez rodzimych użytkowników języka japońskiego

W języku japońskim istnieje jeden płynny fonem /r/ wymawiany zazwyczaj jako głoska spółgłoska apikalno-dziąsłowa [ɾ] i czasami jako aproksymant boczny dziąsłowy [l]. W języku angielskim istnieją dwa osobne fonemy: rotyczne /r/ oraz boczne (lateralne) /l/. Fonemy te mają różną realizację fonetyczną tj. zadziąsłowy aprokysmant [ɹ] dla fonemu /r/ oraz aproksymant boczny dziąsłowy [l] dla fonemu /l/. Rodzimi użytkownicy japońskiego, którzy uczą się angielskiego jako drugiego języka mają problemy z rozróżnieniem, a co się z tym wiąże ze słyszeniem i poprawną wymową angielskich /r/ oraz /l/.

Parentesi Quadre.svg Ten artykuł lub jego sekcja zawiera znaki symbole fonetyczne MAF.

Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. Wówczas konieczne może być zainstalowanie dodatkowych czcionek.

Różnice fonetyczneEdytuj

Japońska spółgłoska płynna jest najczęściej wymawiana jako uderzeniowo dziąsłowe [ɾ], jednak w niektórych kontekstach fonetycznych może być wymawiana inaczej[1]. W amerykańskiej odmianie języka angielskiego (z którą najczęściej spotykają się Japończycy) /r/ wymawiane jest w większości przypadków jako zadziąsłowy aproksymant z jednoczesną faryngalizacją [ɹ̠ˤ] lub rzadziej jako spółgłoska półotwarta z retrofleksją [ɻ][2]. Wymowa /l/ polega na dotknięciu wału dziąsłowego oraz uniesienie grzbietu języka (welaryzacja), szczególnie w wygłosie[3].

PercepcjaEdytuj

Dowody przedstawione przez Best i Strange'a[4] oraz Yamadę i Tohkurę sugerują, że rodzimi użytkownicy języka japońskiego odbierają angielskie /r/ jako coś w postaci ściśniętego miękkopodniebiennego aproksymantu [w͍], natomiast inne badania[5][6] ukazują, że użytkownicy języka postrzegają ten dźwięk jako zniekształcone japońskie /r/. Hiromu Goto[7] pokazuje, że rodowici mówcy języka japońskiego, którzy nauczyli się języka angielskiego jako osoby dorosłe mają trudności w percepcji różnic akustycznych pomiędzy angielskim /r/ i /l/, nawet jeśli ich angielski pozwala na normalną rozmowę, żyły w kraju anglojęzycznym przez dłuższy okres czasu i same potrafią wypowiedzieć te dwa dźwięki poprawnie mówiąc po angielsku.

Inne badania[8] twierdzą, że możliwość odróżnienia tych dźwięków zależy od ich pozycji w wyrazie. /l/ and /r/ w wygłosie z poprzedzające je samogłoską były odróżniane najlepiej. Gorzej rozróżniane były /r/ i /l/ w nagłosie. Największe problemy sprawiały te pojawiające się na początku zbitek spółgłoskowych lub w pozycji interwokalicznej.

PrzykładyEdytuj

Istnieje szereg przykładów par minimalnych słów, które różnią się między sobą tylko przez użycie /r/ lub /l/. W swoich badaniach Kuzniak i Zapf przywołują następujące przykłady[9]:

Oznacza to, że Japończyk uczący języka angielskiego może mieć problemy z poprawnym wymówieniem zdania „I’m going to correct your homework now” (ang. „sprawdzę teraz wasze prace domowe”) ponieważ słowo correct często mylone jest z collect, co w tym przypadku całkowicie zmienia znaczenie zdania[10]. Pomimo faktu, że Japończycy najczęściej uczą się amerykańskiej odmiany języka angielskiego, która w ogromnej części jest rotyczna, japońska adaptacja angielskiego jest najczęściej nierotyczna tj. /r/ w niektórych kontekstach fonetycznych jest pomijane i wymawiane jako szwa /ə/ np. w wygłosie. W takim przypadku wyrazy takie jak story czy stall wymawiane są inaczej.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj