Sławomir Nowak

polski polityk
Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: inne osoby o tym samym imieniu i nazwisku.

Sławomir Ryszard Nowak (ur. 11 grudnia 1974 w Gdańsku) – polski polityk, z wykształcenia politolog.

Sławomir Nowak
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1974
Gdańsk
Minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej
Okres od 18 listopada 2011
do 27 listopada 2013
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Cezary Grabarczyk[a]
Następca Elżbieta Bieńkowska[b]
Szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów
Okres od 16 listopada 2007
do 26 października 2009
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Poprzednik Adam Lipiński
Następca Łukasz Broniewski[c]
Sławomir Nowak i prezydent Bronisław Komorowski podczas nominacji na sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP (29 września 2010)

Poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji (2004–2010, 2011–2015). W latach 2007–2009 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i szef gabinetu politycznego premiera Donalda Tuska, w latach 2010–2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z rządem i parlamentem, w latach 2011–2013 minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej. W 2016 uzyskał także obywatelstwo ukraińskie[1].

ŻyciorysEdytuj

WykształcenieEdytuj

W 2000 ukończył studia magisterskie na kierunku stosunki międzynarodowe na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego oraz zarządzanie na Wydziale Administracyjnym Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Jako student założył w 1994 własną firmę reklamową, a w latach 1999–2002 był prezesem agencji reklamowej „Signum Promotion”. W 2002 objął funkcję wiceprezesa Radia Gdańsk.

Działalność politycznaEdytuj

Działalność społeczno-polityczną zaczynał od członkostwa w Kongresie Liberalno-Demokratycznym (1993–1994); po połączeniu z Unią Demokratyczną w 1994 przystąpił do Unii Wolności. Przez dwie kadencje (1998–2002) pełnił funkcję szefa młodzieżówki UW – Stowarzyszenia „Młodzi Demokraci”, którą wyprowadził z tej partii w 2001, podpisując jednocześnie umowę stowarzyszeniową z Platformą Obywatelską.

Jako kandydat PO w okręgu gdańskim w wyborach parlamentarnych w 2001 zdobył 2130 głosów i nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2004 został posłem w miejsce wybranego do Parlamentu Europejskiego Janusza Lewandowskiego, gdy z objęcia mandatu zrezygnowali kolejno: Aleksander Hall, starosta kwidzyński Leszek Czarnobaj oraz prezydent Tczewa Zenon Odya. W wyborach w 2005 po zdobyciu 9061 głosów w okręgu gdańskim został wybrany na kolejną kadencję. Zasiadał w Komisji Obrony Narodowej.

W wyborach z 21 października 2007 był liderem listy PO w okręgu gdańskim. Z poparciem 65 993 głosów został wybrany na posła na Sejm VI kadencji, osiągając jednocześnie najwyższy wynik w swoim okręgu, przed Jarosławem Wałęsą i Maciejem Płażyńskim.

16 listopada 2007 został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera i szefem gabinetu politycznego premiera. 7 października 2009 podał się do dymisji. 26 października 2009 jego dymisja została przyjęta. Zasiadał w zarządzie krajowym Platformy Obywatelskiej. 21 października 2009 został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii. W 2010 został szefem sztabu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich. 22 maja 2010 zastąpił Jana Kozłowskiego na stanowisku przewodniczącego Regionu Pomorskiego PO. 5 sierpnia tego samego roku nie został ponownie wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego PO.

29 września 2010 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z rządem i parlamentem[2], w związku z czym tego samego dnia wygasł jego mandat poselski[3].

W wyborach parlamentarnych w 2011 kandydował ponownie z listy Platformy Obywatelskiej do Sejmu z okręgu gdańskiego, zdobywając mandat poselski wynikiem 65 629 głosów[4]. 25 października tego samego roku odwołany został z funkcji ministerialnej w Kancelarii Prezydenta[5].

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej w drugim rządzie Donalda Tuska[6].

Postępowanie dotyczące oświadczeń majątkowych i odejście z politykiEdytuj

15 listopada 2013 prokurator generalny poinformował o zamiarze wystąpienia do Sejmu o uchylenie immunitetu Sławomira Nowaka celem przedstawienia zarzutów związanych z nieprawidłowościami w oświadczeniach majątkowych. Tego samego dnia polityk złożył dymisję ze stanowiska ministra, która została przyjęta przez premiera[7]. 27 listopada 2013 został odwołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego ze stanowiska ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej[8]. 9 stycznia 2014 na własną prośbę został zawieszony na trzy miesiące w prawach członka PO (po przedstawieniu mu zarzutów przez prokuratora)[9]; zawieszenie zostało później przedłużone na kolejne 3 miesiące[10].

16 czerwca 2013 Sławomir Nowak złożył rezygnację z członkostwa w partii. Stało się to po ujawnieniu przez tygodnik „Wprost” nagrania jego prywatnej rozmowy z byłym wiceministrem finansów Andrzejem Parafianowiczem, której przedmiotem była kontrola organów skarbowych dotycząca działalności gospodarczej jego żony[11] (tzw. afera podsłuchowa).

27 listopada 2014 został nieprawomocnie skazany na karę grzywny za składanie nieprawdziwych oświadczeń majątkowych. W tym samym dniu ogłosił rezygnację z członkostwa w klubie parlamentarnym PO i wydał oświadczenie o zrzeczeniu się mandatu poselskiego[12], składając rezygnację ze skutkiem na 2 stycznia 2015[13]. Na skutek apelacji 27 maja 2015 Sąd Okręgowy w Warszawie zmienił powyższy wyrok w ten sposób, że postępowanie karne wobec Sławomira Nowaka warunkowo umorzył, orzekając wobec niego również świadczenie pieniężne[14].

Ukrawtodor i zarzuty korupcyjneEdytuj

W październiku 2016 został prezesem Ukrawtodoru, ukraińskiej państwowej agencji drogowej[15][16]. Przyjął wówczas ukraińskie obywatelstwo[17]. We wrześniu 2019 Ukraińska Narodowa Agencja ds. Zapobiegania Korupcji poinformowała, iż skierowała do sądu sprawę w związku ze stwierdzeniem złożenia przez niego nieprawdziwego oświadczenia majątkowego za 2017, zarzucając, że polityk zaniżył wartość posiadanego samochodu oraz zataił środki posiadane na rachunkach bankowych[18]. Dwa tygodnie później Sławomir Nowak ustąpił z funkcji, podając jako przyczynę m.in. otrzymanie nowej propozycji pracy[19].

20 lipca 2020 przedstawiciele Prokuratury Okręgowej w Warszawie poinformowali o zatrzymaniu Sławomira Nowaka przez funkcjonariuszy z Centralnego Biura Antykorupcyjnego w związku z podejrzeniem korupcji, kierowania zorganizowaną grupą przestępczą i prania brudnych pieniędzy[20]. Był to wynik trwającego od 2019 polsko-ukraińskiego śledztwa, badającego m.in. przetargi opiewające na kwotę ponad 270 milionów euro[21]. W tym samym dniu szef Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy poinformował, że Sławomir Nowak jako prezes Ukrawtodoru miał przyjmować korzyści majątkowe za zlecenia budowy dróg[21]. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie z 22 lipca 2020 został tymczasowo aresztowany na trzy miesiące[22]. Następnie tymczasowe aresztowanie zostało przedłużone o kolejne trzy miesiące[23].

Życie prywatneEdytuj

Jest synem Ryszarda i Haliny. Żonaty z Moniką, ma córkę Natalię i syna Juliana.

UwagiEdytuj

  1. Cezary Grabarczyk zajmował stanowisko ministra infrastruktury.
  2. Elżbieta Bieńkowska objęła stanowisko ministra infrastruktury i rozwoju.
  3. Łukasz Broniewski został powołany na szefa Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów 19 listopada 2011, w latach 2009–2011 stanowisko to było nieobsadzone.

PrzypisyEdytuj

  1. Sławomir Nowak przyjął ukraińskie obywatelstwo. Czy zrzeknie się polskiego paszportu?. newsweek.pl, 24 października 2016. [dostęp 2020-07-21].
  2. Powołanie Sekretarza Stanu w Kancelarii Prezydenta RP. prezydent.pl, 29 września 2010. [dostęp 2011-10-07].
  3. M.P. z 2010 r. nr 72, poz. 912
  4. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-26].
  5. Prezydent odwołał ministra Sławomira Nowaka. prezydent.pl, 26 października 2011. [dostęp 2011-10-26].
  6. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2011-11-18].
  7. Sławomir Nowak odchodzi! Premier przyjął jego dymisję. rmf24.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 2013-11-15].
  8. M.P. z 2013 r. poz. 1003
  9. Zarząd PO zawiesił Sławomira Nowaka w prawach członka partii. wp.pl, 9 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-09].
  10. Smutny Sławomir Nowak w ostatniej ławce Platformy. polska.newsweek.pl, 7 maja 2014. [dostęp 2014-06-12].
  11. Sławomir Nowak odchodzi z Platformy Obywatelskiej. wp.pl, 16 czerwca 2014. [dostęp 2014-06-16].
  12. Sławomir Nowak złożył mandat poselski. tvn24.pl, 27 listopada 2014. [dostęp 2014-11-27].
  13. Sławomir Nowak będzie posłem do stycznia. rp.pl, 15 grudnia 2014. [dostęp 2014-12-18].
  14. Sąd umorzył postępowanie wobec Sławomira Nowaka. superstacja.tv, 27 maja 2015. [dostęp 2015-05-27].
  15. Керувати „Укравтодором” буде Славомір Новак (ukr.). ukravtodor.gov.ua, 20 października 2016. [dostęp 2016-10-25].
  16. Главой Укравтодора стал польский экс-министр (ros.). liga.net, 19 października 2016. [dostęp 2016-10-19].
  17. Sławomir Nowak przyjął obywatelstwo Ukrainy. tvn24.pl, 24 października 2016. [dostęp 2020-07-29].
  18. НАЗК виявило недостовірні відомості у деклараціях очільника Укравтодору та голови Фастівської районної ради (ukr.). 9 Вересня 2019. s. Національне агентство з питань запобігання корупції. [dostęp 2019-09-29].
  19. Bartosz Goluch: Sławomir Nowak ustępuje z funkcji szefa Ukraińskiej Agencji Dróg. wp.pl, 24 września 2019. [dostęp 2019-09-24].
  20. Żaryn o zatrzymaniu Sławomira Nowaka: ta sprawa jest świeża, będzie miała swój dalszy ciąg. pap.pl, 20 lipca 2020. [dostęp 2020-07-20].
  21. a b Zatrzymanie Sławomira Nowaka. Badane są przetargi na ponad 270 milionów euro. rmf24.pl, 20 lipca 2020. [dostęp 2020-07-20].
  22. Sąd zdecydował. Tymczasowy areszt dla Sławomira Nowaka i Jacka P.. onet.pl, 22 lipca 2020. [dostęp 2020-07-22].
  23. Sąd przedłużył areszt wobec Sławomira Nowaka i Jacka P.. gazetaprawna.pl, 15 października 2020. [dostęp 15 października 2020].

BibliografiaEdytuj