Sarduri III

Sarduri III, Sardur III – król Urartu w latach 639–625 p.n.e., syn Rusy II.

Sarduri III
Ilustracja
Urartu w latach 680–610 p.n.e.
król Urartu
Okres od 639 roku p.n.e.
do 625 roku p.n.e.
Poprzednik Rusa II
Następca Erimena vel Sarduri IV
Dane biograficzne
Data urodzenia II połowa VII wieku
Data śmierci 625 rok p.n.e.
Ojciec Rusa II
Rodzeństwo Erimena (?)
Dzieci Sarduri IV

W momencie objęcia tronu przez Sarduriego III Urartu było już na tyle osłabione, że popadło w zależność od Asyrii, gdzie panował wówczas Aszurbanipal. Prawdopodobnie zależność ta miała charakter polityczny i gospodarczy. Sarduri III nazywał Aszurbanipala swoim panem, o czym świadczy wzmianka w rocznikach asyryjskich z 638 roku p.n.e.:

„...Isztarduri, król Urartu, [...] moim przodkom, zawsze pisali brat, teraz zaś Isztarduri, usłyszawszy o mocy i czynach, [...] jak syn do swego ojca pisze: pan, tak i on, zgodnie z tym, zaczął stale pisać: królowi, mojemu panu”[1].

O ostatnim okresie istnienia Urartu zachowało się mało informacji. Przypuszczalnie stolica za panowania Sarduriego III była już przeniesiona do Tejszebaini, ponieważ Urartyjczycy stracili kontrolę nad centralną częścią państwa. Z czasów Sarduriego III zachowały się dwie tabliczki gliniane, dotyczące spraw gospodarczych. Zostały odkryte podczas prac archeologicznych na wzgórzu Karmir Blur.

SarduriIII Tablet01.jpg SarduriIII Tablet02.jpg
Tabliczka odkryta w 1949 roku
Tekst zawiera rozkaz królewski o podziale ziem, na dole – odbitka pieczęci cylindrycznej.
Tabliczka znaleziona w 1956 roku
Tekst informuje o wysłaniu robotników z sześcioma wołami do pracy w winnicy.

PrzypisyEdytuj

  1. И.М. Дьяконов, Ассиро-Вавилонские источники по истории Урарту, „Вестник древней истории” 2–4 (1951).

BibliografiaEdytuj

  • Арутюнян Н.В., Биайнили (Урарту), Ереван 1970.
  • „Вестник Древней Истории” 2 (1951).
  • „Древний Восток” 2 (1976).