Skamander (czasopismo)

polskie czasopismo literackie (Warszawa, Polska; 1920–1928, 1935–1939)

Skamander: Miesięcznik poetyckipolskie czasopismo literackie z siedzibą w Warszawie, które ukazywało się w latach 1920–1928, a następnie 1935–1939. Pierwotnie wydawany był przez Władysława Zawistowskiego, a od 1922 roku przez Mieczysława Grydzewskiego.

Skamander. Miesięcznik poetycki
Ilustracja
Strona tytułowa nr 1
Częstotliwość

miesięcznik

Państwo

 II Rzeczpospolita

Tematyka

literatura

Pierwszy numer

1920

Ostatni numer

1939

Trzon zespołu redakcyjnego stanowiła piątka czołowych poetów grupy Skamander: Jarosław Iwaszkiewicz, Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Julian Tuwim i Kazimierz Wierzyński. Przejściowo w jego skład wchodzili także m.in. Karol Irzykowski i Juliusz Kaden-Bandrowski.

Tytuł pisma wziął się, podobnie jak nazwa grupy literackiej, od mitologicznej rzeki opływającej Troję. Jednocześnie jednak stanowi aluzję do cytatu z Akropolis Stanisława Wyspiańskiego: „Skamander połyska, wiślaną świetląc się falą”.

W początkowym okresie profil pisma ściśle związany był z działalnością skamandrytów – stanowiło ono ich trybunę, występując w opozycji do innych grup literackich tego okresu. Sytuacja uległa zmianie po 1935 roku, gdy znacznie szerzej zaczęto w piśmie przedstawiać twórczość nie uwzględnianych wcześniej artystów, np. Bolesława Leśmiana czy żagarystów. W „Skamandrze” publikowane były teksty krytycznoliterackie, eseistyka oraz recenzje – również z dziedziny teatru, sztuk plastycznych, muzyki i filmu. Po 1935 roku więcej miejsca poświęcano także tekstom historycznoliterackim i z teorii literatury (np. autorstwa Franciszka Siedleckiego i K. W. Zawodzińskiego). Pismo, mimo iż z nazwy miesięcznik poetycki, poświęcało sporo uwagi również prozie i dramatowi, drukowane w nim były np. we fragmentach Sanatorium pod Klepsydrą Brunona Schulza oraz Iwona, księżniczka Burgunda Witolda Gombrowicza. Publikowano także licznie przekłady, m.in. francuskich i rosyjskich symbolistów.

Linki zewnętrzneEdytuj