Sobór Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Petersburgu

Sobór Wprowadzenia Matki Bożej do Świątynicerkiew wojskowa w Petersburgu, pełniąca funkcję głównej świątyni Lejb-Gwardyjskiego Pułku Semenowskiego. Czynna w latach 1842–1932, zburzona w 1933.

Sobór Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni
Введенский собор
sobór pułkowy
Ilustracja
Rysunek autorstwa Konstantina Thona
Państwo  Rosja
Miejscowość Petersburg
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
sobór od 1913
Wezwanie Wprowadzenie Matki Bożej do Świątyni
Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Sobór Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni”
Ziemia59°55′16,0″N 30°19′42,0″E/59,921111 30,328333

Cerkiew została wzniesiona w latach 1837–1842 według projektu Konstantina Thona przy współpracy A. Rossiego, L. Benoisa i K. Meissnera, w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Plan budynku był zbliżony do koncepcji moskiewskiego soboru Chrystusa Zbawiciela. Budowa, której koszt zamknął się kwotą miliona rubli, została całkowicie sfinansowana z funduszy państwowych, w tym w 2/3 z osobistych środków cara Mikołaja I[1]. W 1907 obiekt był odnawiany, zaś w 1913 cerkiew otrzymała status soboru[1].

Trzyrzędowy ikonostas na potrzeby obiektu wykonali N. Tarasow, W. Bobkow i J. Skworcow według projektu Konstantina Thona; ikony, jakie się w nim znalazły, wykonali P. Wasin, W. Szebujew i T. Nieff. Malowidła ścienne we wnętrzu obiektu wykonali A. Markow i W. Sazonow[1]. W świątyni znalazły się pułkowe ikony Obrazu Chrystusa Nie Ludzką Ręką Uczynionego oraz ikona Matki Bożej „Znak”, wystawiono w niej również mundury pułku noszone przez carów rosyjskich[1].

W zachodniej części soboru znajdowały się mauzolea hrabiego Władimira Kleinmichela oraz dowódcy pułku księcia Piotra Wołkońskiego[1]. W 1906 w krypcie obiektu urządzono kaplicę, w której pochowano poległych w czasie tłumienia powstania w Moskwie rok wcześniej dowódcę pułku Gieorgija Mina i trzech niższych oficerów, zaś w kolejnych latach – także oficerów poległych na frontach I wojny światowej[1].

Cerkiew została zlikwidowana w marcu 1932 i rok później zburzona. Na skwerze, jaki urządzono na jej miejscu, od 2003 wznosi się pamiątkowy obelisk[1].

PrzypisyEdytuj