Aleja Jana Pawła II w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

poprawa linków
(poprawa linków)
{{Ulica infobox/przebieg|SK|1|1380m|[[Ulica Elektoralna w Warszawie|ul.Elektoralna]]}}
{{Ulica infobox/przebieg|ULL|0|1530m|[[Ulica Ogrodowa w Warszawie|ul.Ogrodowa]]}}
{{Ulica infobox/przebieg|SK|1|1690m|[[Aleja "Solidarności" w Warszawie|al. "Solidarności"]]}}
{{Ulica infobox/przebieg|ULL|0|1840m|[[Ulica Nowolipie w Warszawie|ul.Nowolipie]]}}
{{Ulica infobox/przebieg|ULP|0|1850m|[[Ulica Nowolipie w Warszawie|ul.Nowolipie]]}}
Dzisiejszą Aleję Jana Pawła II projektowano już przed rokiem 1939; prace wznowiono w okresie powojennym, przeprowadzając ją w latach 1955-59 jako fragment trasy N-S. Odcinek od [[Aleje Jerozolimskie w Warszawie|Alej Jerozolimskich]] do [[Ulica Twarda w Warszawie|Twardej]] oddano w roku 1956; wciągu trzech kolejnych lat, do roku 1959, zakończono prace na całej długości, wytyczając na osi Alei ''Rondo Babka''.
W swym przebiegu nowo powstała ulica ''Juliana Marchlewskiego'' wchłonęła dawne ulice ''Solną'', ''Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego'' oraz ''Parysowską'' wraz z ''Placem Parysowskiem''.
*''Ulica Solna'' - Przeprowadzono ją jako krótką przecznicę około roku 1775; biegła od ul. [[Ulica Elektoralna w Warszawie|Elektoralnej]] do ul. ''Leszno'' (dziś: [[Aleja "Solidarności" w Warszawie|Alal. "Solidarności"]]). W ciągu dziesięciu lat jej istnienia otrzymała stosunkowo gęstą zabudowę, uzupełnianą w okresie XIX wieku.
W okresie 1940-42 znajdowała się w obrębie [[Getto warszawskie|getta]], cała zabudowa została spalona po upadku powstania w roku 1944. Ulicę ''Solną'' wymienia jeszcze spis ulic z roku 1955; w 1956 przestała istnieć w związku z wytyczeniem trasy N-S. Ocalałą zabudowę wyburzono, pozostawiając jedynie silnie przekształconą i obniżoną kamienicę Trachtenberga z roku 1913 (''Solna 16'', dziś Al. Jana Pawła II 32). Mimo ciekawego ukształtowania oficyn podczas remontu 1985-6, niepotrzebnie zrezygnowano z odtworzenia wystroju fasady i dodano wysoki mansardowy dach.
*''Ulica Franciszka Ksawerego Druckiego-Lubeckiego'' - powstała przed rokiem 1861, łączyła ulicę ''Gęsią'' (dziś: ul. [[Ulica Mordechaja Anielewicza w Warszawie|Anielewicza]] z ul. [[Ulica Miła w Warszawie|Miłą]]. Zabudowywana po 1875 czynszówkami typu przedmiejskiego, zamieszkiwana przez biedotę żydowską. Od roku 1940 w obrębie getta, utraciła całą zabudowę po powstaniu 1943. Ostatecznie zlikwidowana wraz z budową trasy N-S.