Otwórz menu główne

Zmiany

Rozmiar się nie zmienił, 8 lat temu
m
poprawa linków
 
[[Plik:MaurycyMaeterlinck.jpg|thumb|Maeterlinck przed 1905]]
[[Plik:Maeterlinck.jpg|thumb|Maurice Maeterlinck]]
Pochodził z bogatej rodziny [[Flamandowie|flamandzkiej]], ukończył studia prawnicze, pracując w tym zawodzie w [[Gandawa|Gandawie]]. W [[1896]] roku zamieszkał w [[Paryż]]u, utrzymując się z pracy literackiej. W 1911 otrzymał Nagrodę Nobla. W czasie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] nie został przyjęty do armii z powodu nieodpowiedniego wieku, walczył jednak przeciw [[Niemcy|Niemcom]] na polu [[propaganda|propagandy]]. Lata międzywojenne wypełniła mu głównie działalność publicystyczna. W [[1939]] roku przez [[Portugalia|Portugalię]] wyjechał do [[Stany Zjednoczone|USA]]. Do [[Europa|Europy]] wrócił w [[1947]] roku. Należał do belgijskiej akademii literatury, od 1947 był prezesem międzynarodowego [[Pen Club]]u.
 
Maeterlinck znany jest przede wszystkim jako twórca dramatu symbolicznego. Jego utwory sceniczne odznaczają się tajemniczą atmosferą, nastrojowością, często nasycone są pesymizmem, wyrażając lęk egzystencjalny człowieka oraz jego bezradność wobec przeznaczenia. Najważniejsze dramaty, które wywarły wielki wpływ na innych twórców, to: ''Intruz'' ([[1890 w literaturze|1890]]), ''Ślepcy'' ([[1891 w literaturze|1891]]), ''[[Peleas i MelisandaMelizanda]]'' ([[1893 w literaturze|1893]]), ''Wnętrze'' ([[1894 w literaturze|1894]]), ''Monna Vanna'' ([[1902 w literaturze|1902]]), ''[[Niebieski ptak]]'' ([[1908 w literaturze|1908]]). Ich charakterystyczną cechą jest obojętność autora wobec świata postrzeganego zmysłowo. Z tego powodu akcja sceniczna zarysowana jest w sposób szkicowy. Naprawdę ważny dla Maeterlincka jest ukryty, nieznany i niedostrzegalny sens zjawisk i wydarzeń, "drugie dno" realnych epizodów, w których tkwi prawda o człowieku i kierujących nim pobudkach. Swoim bezwolnym i biernym postaciom kazał funkcjonować w nieokreślonym świecie, często zbliżonym do świata marzeń sennych. Maeterlinck pisał również wiersze, w których przejawiał wyraźną fascynację poezją jednego z teoretyków i przywódców [[symbolizm]]u [[Stephane Mallarme|Stephane'a Mallarme'go]].
 
Jako poeta debiutował tomikiem ''Cieplarnie'' ([[1889 w literaturze|1889]]), wyrażając w wierszach przede wszystkim problem duchowego osamotnienia. Wydał również cykl ''Pieśni'' ([[1894 w literaturze|1894]]), czerpiąc inspirację z tradycyjnej, ludowej liryki flamandzkiej.
 
W okresie działalności studyjnej w Rosji, sztuki Maeterlincka miały ogromny wpływ na twórczość [[Wsiewołod MeyereholdMeyerhold|MeyereholdaMeyerholda]] czy Sulerżyckiego.
 
Wielką poczytnością cieszyły się znakomite eseje filozoficzno-przyrodnicze, w których dowiódł talentu wnikliwego obserwatora przyrody i umiejętności fascynującego jej opisywania: ''Życie pszczół'' ([[1901 w literaturze|1901]]), ''Inteligencja kwiatów'' ([[1907 w literaturze|1907]]), ''Życie termitów'' ([[1926 w literaturze|1926]]) oraz ''Życie mrówek'' ([[1930 w literaturze|1930]]).